RSS

หินกลมกลิ้งไปในคอร์นวอล: ‘น่า’ เดิน!

15 มิ.ย.

วันที่ ๒ เมษายน ๒๕๕๕

วันนี้เป็นวันที่เรียกว่า ใช้เท้า ใช้ขา ที่พ่อแม่ให้มา อย่างคุ้มสุดกำลังแรง
เริ่มต้นกันเบาๆ ด้วยการนั่งรถเมล์ไปยัง Land’s End ซึ่งเป็นส่วนที่เรียกว่า ตะวันตกที่สุดของเกาะบริเตนใหญ่


ซึ่งก็จะมีป้ายให้ถ่ายรูป เหมือนกับ “ตะวันตกสุดแดนสยาม” อะไรทำนองนั้น
จริงๆ เราสามารถไปยืนถ่ายกับป้ายได้ แต่ต้องให้ช่างภาพเค้าถ่ายให้ และเสียเงิน โดยเราเอาชื่อเมืองเราไปใส่
ตรงป้ายทางขวานั่นได้

ด้วยความที่พวกเราไม่อยากเสียเงินกัน (เข้าใจว่าเป็นสิบปอนด์) ก็เลยมาหามุมถ่ายจากข้างล่างขึ้นไป
คิดว่าได้วิวที่ดีพอสมควร ไม่แพ้กัน

ในบริเวณเดียวกันกับ Land’s End นั้น มีบูธ ของ National Trust ซึ่งเป็นองค์กรที่ดูแลโบราณสถานและสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นเส้นทางธรรมชาติ คอยให้คำแนะนำ ซึ่งเราได้พบกับเจ้าหน้าที่ที่ตื่นเต้นและกระตือรือร้น เป็นอย่างมาก พร้อมเสมอที่จะแนะนำว่าเราควรจะเดินไปยังไง ไปทางไหน

เค้าชื่อ Annie และคุณแอนนี่นี้ ก็ได้บอกว่า เราควรจะไปที่ Cape Cornwall (แหลมคอร์นวอล) เดินเลียบเส้นทางริมทะเลไปเรื่อยๆ
อายุน้อยๆ อย่างงี้ แป๊บเดียวก็ถึง แอนนี่บอกว่าอย่างนั้น เค้ายังบอกอีกว่า เมื่อไปถึง จะมีบูธขายกาแฟ/ชา และขนมเติมพลัง ซึ่งเพื่อนเค้าที่ชื่อ Sheila (ชีลา) ขายอยู่
ให้บอก ชีลา ว่า แอนนี่ คิดถึง อะไรประมาณนั้น

เอาล่ะ เมื่อเราเตรียมตัวมาเดินเต็มที่ มี แซนด์วิชไส้ Coronation Chicken และแตงกวา ขนมนมเนยพร้อมสำหรับการปิคนิคระหว่างทาง ก็ออกเดินทางชมธรรมชาติริมทะเลกันเลย ระหว่างทางซึ่งไม่นับว่าโหด สำหรับการเดินตามแบบฉบับคนที่นี่ ก็มีทั้งการขึ้น-ลงเขา ปีนป่ายโขดหิน
มาลองดูภาพที่เก็บๆ มากันเลยดีกว่า


นี่แหละครับ ทางที่เราจะมุ่งหน้าเดินไป เลาะริมทะเล ก็จะเห็นว่าขึ้นๆลงๆ ตามเนินเขาเหล่านี้ ส่วน Cape Cornwall นั้น ไม่ต้องห่วง ยังอีกไกลครับ


เห็นรถจอดอยู่ ในสภาพบรรยากาศแบบนี้ นึกถึงพวกโฆษณารถกระบะ ฟอร์ด เรนเจอร์ อะไรทำนองนั้น


จากเนินเขาลูกแล้วลูกเล่า ก็มาถึงชายหาด แต่ยังไม่ถึง Cape Cornwall ครับ


ผ่านมาประมาณครึ่งทาง มองย้อนกลับไป เราเดินมาจากแหลมทางขวาสุดตรงนั้นครับ


ลำธาร ตรงจุดที่เราจะนั่งปิคนิคกัน


ครบทีม ขอให้นักเดิน ที่ผ่านไปผ่านมา ช่วยถ่ายรูปให้


เห็นแหลมนั้นไหม อันที่อยู่ข้างหลัง นั่นแหละครับ Cape Cornwall


และนี่ ก็คือ Cape Cornwall สมกับที่เหนื่อยจริงๆ

มาถึงที่นี่ ประมาณ สี่ห้าโมง เริ่มออกจาก Land’s End ประมาณเที่ยง สรุปใช้เวลาเดินประมาณ ๔-๕ ชั่วโมง

จากจุดนี้ นั่งรถเมล์กลับเข้า Penzance ระหว่างทางก็นอคเอาท์กันไปหลายคน เราก็หลับไปเป็นช่วงๆ
มาถึง Penzance ซื้ออาหารจีน Takeaway กลับไปกิน เหนื่อยอ่อนแรงกันไปตามๆ กัน

เพื่อนร่วมทริป มีความสำคัญมาก ในการเดิน เช่นวันนี้
เวลาเรียน รด. ครูฝึกเคยบอกว่า เราจะเห็นธาตุแท้ของคน ก็ในเวลาที่หิว เหนื่อย ร้อน
ในวันนี้ แม้จะไม่เหนื่อย ไม่ร้อน ไม่หิว เท่าตอนไปฝึกที่เขาชนไก่
แต่การเดินแบบนี้ ย่อมมีความรู้สึกล้า รู้สึกเหนื่อย หงุดหงิดบ้าง เป็นธรรมดา

ตลอดการเดินของเรา เราร้องเพลงกันไปเกือบตลอดทาง
แม้จะเหนื่อย แต่ก็ไม่มีเสียงบ่น เมื่อเจออุปสรรค เราช่วยกันแก้ไข ช่วยกันคิดหาวิธี
เมื่อเดินทางผิดบ้าง เจอทางตันบ้าง เราไม่โทษกัน เราหาทางใหม่ร่วมกัน

สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการเดินทางในแต่ละครั้ง  คือ “เพื่อนร่วมทาง” ครับ

แล้วพบกันใหม่กับหินกลมกลิ้งไปในคอร์นวอลตอนหน้า: ชีวิต คือ ละคร

 

ป้ายกำกับ: ,

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: