แสดงความเห็นโดย peenpai บน ธันวาคม 5, 2009
เนื่องในวโรกาสอันเป็นมหามงคล วันเฉลิมพระชนมพรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
ข้าพระพุทธเจ้า นายจุลฉัตร กาญจนโอฬารศิริ ขออัญเชิญพระราชดำรัส
ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในการเสด็จออกมหาสมาคม ๕ ธันวาคม ๒๕๕๒ มา ไว้ ณ ที่นี้
“ขอขอบใจท่านทั้งหลายเป็นอย่างยิ่ง ที่มีไมตรีจิต พรั่งพร้อมกันมาให้พรวันเกิด ด้วยถ้อยคำที่เลือกสรรมาจากใจจริง ซึ่งปราถนาดีมุ่งหมายให้ข้าพเจ้ามีความสุข ความสวัสดีด้วยประการต่างๆ ความสุข ความสวัสดีของข้าพเจ้าจะเกิดขึ้นได้ ก็ด้วยบ้านเมืองของเรามีความเจริญ มั่นคง เป็นปกติสุข ความเจริญมั่นคงทั้งนั้นจะสำเร็จผลเป็นจริงไปได้ ก็ด้วยทุกคนทุกฝ่ายในชาติ มุ่งที่จะปฏิบัติหน้าที่ของตนให้เต็มกำลัง ด้วยสติ รู้ตัว ด้วยปัญญา รู้ผิด และด้วยความสุจริต จริงใจ โดยเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมยิ่งกว่าส่วนอื่น
จึงขอให้ท่านทั้งหลายในที่นี้ ซึ่งมีตำแหน่งหน้าที่สำคัญอยู่ในสถาบันหลักของประเทศ และชาวไทยทุกคน หมู่เหล่า ทำความเข้าใจในหน้าที่ของตนให้กระจ่าง แล้วทำตั้งจิต ตั้งใจ ให้เที่ยงตรงหนักแน่น ที่จะปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด เพื่อให้สำเร็จประโยชน์ส่วนรวมอันไพบูลย์ คือ ชาติ บ้านเมือง อันเป็นถิ่นที่อยู่ที่ทำกินของเรา มีความเจริญ มั่นคง ยั่งยืนไป
ขออำนาจแห่งคุณพระรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จงคุ้มครองรักษาท่านให้ปราศจากทุกข์ ปราศจากภัย และอำนวยสุขสิริสวัสดิ์ พิพัฒนมงคลให้สัมฤทธิผลขึ้นแก่ท่าน ทั่วหน้ากัน”
ทรงพระเจริญ
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้า
นายจุลฉัตร กาญจนโอฬารศิริ
ขอบคุณภาพจากคุณ “หนุ่มรัตนะ” เว็บไซต์ pantip.com
โปรดติดตามตอนต่อไป…
เขียนแล้วใน สหราชอาณาจักร 2552 | Tagged: พระราชดำรัสในหลวง, ในหลวง | 1 ความคิดเห็น »
แสดงความเห็นโดย peenpai บน พฤศจิกายน 26, 2009
เนื่องในวันคล้ายวันสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว
เราขอร่วมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ
ท่านเป็นผู้ทรงก่อตั้ง “สามัคคีสมาคม” ซึ่งเป็นสมาคมนักเรียนไทยในประเทศอังกฤษ
สามัคคี มีความหมายลึกซึ้ง และยังสามารถนำมาใช้กับสถานการณ์ปัจจุบันได้อย่างดี
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ในยามที่ประเทศไทย มีความขัดแย้งทางการเมืองเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
และนับวันจะทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก
ขอให้พวกเรา “สามัคคี” ไม่แบ่งสีเสื้อ กันนะครับ
โปรดติดตามตอนต่อไปครับ…
เขียนแล้วใน สหราชอาณาจักร 2552 | Tagged: วันมหาธีรราชเจ้า | 2 Comments »
แสดงความเห็นโดย peenpai บน พฤศจิกายน 23, 2009
ได้อ่านข่าวเรื่องที่เกิดไฟไหม้ที่สยามสมาคม ถนนอโศกมนตรี
แล้วก็รู้สึกสงสัย
เอกสารล้ำค่า ทางประวัติศาสตร์ ถูกไฟไหม้ไป เป็นมูลค่าหลายล้านบาท…
ทำไม สถานที่เก็บเอกสารที่ล้ำค่าเหล่านี้ จึงไม่มีการป้องกันเหตุอัคคีภัย ที่อาจเกิดขึ้นได้
ถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่ผู้เกี่ยวข้องต้องหันมาสนใจ
เอกสารทางประวัติศาสตร์ คือหน้าต่างสู่อดีต
หากเราไม่รู้อดีต แล้วเราจะสามารถตัดสินใจกับเรื่องในอนาคตให้ดีได้อย่างไร
คนไทยเรา ควรจะให้ความสำคัญกับสถานที่ และเอกสารสำคัญเหล่านี้มากขึ้นนะครับ
โปรดติดตามตอนต่อไป…
เขียนแล้วใน สหราชอาณาจักร 2552 | Tagged: เอกสารประวัติศาสตร์ | 1 ความคิดเห็น »
แสดงความเห็นโดย peenpai บน พฤศจิกายน 22, 2009
โฆษณา เป็นการบอกกล่าว เล่าถึงคุณสมบัติ ของสินค้า หรือบริการ แก่คนทั่วไป
โฆษณา มีการพัฒนามาเรื่อย ๆ แรก ๆ เป็นแค่การบอกเพียงว่า สินค้านี้ ทำอะไรได้บ้าง
ต่อมา มีการโฆษณาเกินจริง บอกสรรพคุณสารพัด และมีหมายเหตุตัวกระจิ๋วอยู่ข้างใต้ ไม่งั้นก็มีเสียงคนพูดเร็ว ๆ ฟังไม่ทัน ถ้าเป็นวิทยุหรือโทรทัศน์
ในระยะหลัง ๆ โฆษณาก็เข้าสู่ยุค ที่อาจจะเรียกได้ว่า โฆษณาเหมือนจริง
อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้โฆษณา เข้าถึงคนมากขึ้น
พูดถึงวงการโฆษณาไทย ก็ต้องเรียกว่า เป็นที่ยอมรับมาก ในสายตาคนต่างชาติ
คนไทยหลาย ๆ คนอาจจะยังไม่ทราบ แต่ครีเอทีฟโฆษณาของไทย อยู่ในอันดับต้น ๆ ของโลกเลยทีเดียว
เรื่องความคิดสร้างสรรค์ของคนไทย ถ้าตั้งใจจริงแล้ว เราก็คิดว่า ไม่เป็นสองรองใคร
ไหน ๆ ก็พูดถึงเรื่องการโฆษณาแล้ว
ขอโฆษณาหน่อยละกัน
http://manask.wordpress.com/ เป็นบล็อกวิจารณ์การเมือง และสังคม เป็นภาษาอังกฤษ เข้าไปติเพื่อก่อได้ครับ
http://peenpai.multiply.com/ นำเสนอรูปภาพครับ
http://peenpai.wordpress.com/ ไม่ต้องแปลกใจ ถ้ากดแล้วมันขึ้นหน้าเดิม ก็บล็อกอันนี้แหละครับ
twitter เสิร์ช peenpai นะครับ
คิดว่า คงไม่เป็นการ “โฆษณาเกินจริง” หรอกมั้ง
ติดตามตอนต่อไปครับ…
เขียนแล้วใน สหราชอาณาจักร 2552 | Tagged: โฆษณา, โฆษณาไทย | 2 Comments »
แสดงความเห็นโดย peenpai บน พฤศจิกายน 18, 2009
ไม่ได้อัพมานาน (อีกแล้ว)
เหมือนจะกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่ไม่ได้ ๆ เราจะต้องแก้ไข ต้องอัพให้กลายเป็นกิจวัตร
วันนี้ จะมาคุยถึงคุณลุง (หรือจริง ๆ น่าจะเรียกว่า คุณตา) ที่เราทำอาสาสมัครด้วย
คุณลุงคนนี้ ท่านอายุมากแล้ว และสายตาก็พร่าลง ไม่เหมือนแต่ก่อน
เราซึ่งเป็นอาสาสมัครอยู่ที่ Camsight (หน่วยงานเพือคนตาบอดและผู้มีสายตาไม่ปกติ ของเคมบริดจ์)
ได้มีโอกาสไปดูแล ซึ่งเราไปทุกวันเสาร์ ตอนบ่ายสามครึ่ง
คุณลุงท่านอายุ ๘๙ ในปีนี้แล้ว แต่ก็ยังแข็งแรง สามารถเดินไปไหนมาไหนได้อย่างคล่องแคล่ว
คุณลุงอยู่ที่บ้านพักคนชรา แต่ไม่เหมือนแบบในบ้านเรานะครับ
ที่อังกฤษนี่ บ้านพักคนชรา เรียกว่า “หรู” ทีเดียว
ครอบครัวหนึ่ง (ส่วนมาก สามี-ภรรยา) มีห้องนอนหนึ่งห้อง และห้องนั่งเล่นหนึ่งห้อง มีห้องน้ำในตัวทั้งสองห้องเลย
อยู่กันหลายคน ในตึกก็จะมีพยาบาล มีเจ้าหน้าที่คอยดูแล อย่างดี
ผู้สูงอายุส่วนใหญ่ที่มาอยู่ ก็เต็มใจมาอยู่ ส่วนหนึ่งเพราะไม่ต้องรบกวนลูกหลาน แต่ส่วนตัวเราคิดว่า มีลูกหลานอยู่ด้วยกันน่าจะอบอุ่นดีกว่านะ
คุณลุงเป็นสมาชิกขององค์กรเพื่อคนชราในเคมบริดจ์ อายุ ไม่เป็นปัญหา
เมื่อสองสามปีก่อน คุณลุงยังสามารถใช้คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต ส่งอีเมล์โต้ตอบ ประสานงานได้
แต่ปีหลัง ๆมานี้ สายตาที่พร่ามัวมากขึ้น ทำให้คุณลุงต้องใช้ตัวช่วย
เวลาไปช่วยคุณลุงอ่านจดหมาย ก็จะได้ความรู้ในเรื่องอื่น ๆ ไปด้วย
ทั้งในเรื่องประวัติศาสตร์ ตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง จนถึงเรื่องภาษา
ที่อยากจะเล่าสู่กันฟัง ก็คือ ระบบ บ้านพักคนชรา ที่นี่ ผู้สูงอายุมีความเป็นอยู่ที่ดี ทำให้พวกท่านรู้สึกมีคุณค่า ไม่รู้สึกไร้ค่าเมื่อแก่ตัวลง และ คุณลุงเป็นคนแก่คนหนึ่ง ที่ยังมีไฟคุกรุ่นอยู่ตลอดเวลา อายุเรากับลุงห่างกันราว เจ็ดสิบปี บางที ไฟเรายังแรงไม่เท่าลุงเลย!
โปรดติดตามตอนต่อไปครับ…
เขียนแล้วใน สหราชอาณาจักร 2552 | Tagged: คนชรา, คนแก่, บ้านพักคนชรา, อังกฤษ | 3 Comments »
แสดงความเห็นโดย peenpai บน พฤศจิกายน 9, 2009
วันนี้ ดอกป๊อปปี้ สีแดง ติดอยู่หน้าอกเสื้อของผู้คนมากมาย
ในอังกฤษ
วันนี้คือวันแห่งการจดจำ วันสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ ๑ เมื่อเก้าสิบปีที่แล้ว
วันนี้ ที่อนุสาวรีย์ทหารผ่านศึก (Cenotaph) ที่กรุงลอนดอน
สมเด็จพระราชินีอลิซาเบธที่สอง ทรงวางพวงมาลา เพื่อแสดงความเคารพ ต่อทหารที่เสียชีวิตในสงคราม
ไม่ว่าจะเป็นสงครามโลกครั้งที่ ๑ ครั้งที่ ๒ สงครามที่อัฟกานิสถาน และอิรัก
ล้วนได้รับการแสดงความเคารพ อย่างสมเกียรติ จากพระประมุขแห่งสหราชอาณาจักร และตัวแทนรัฐบาลจากหลาย ๆ ประเทศ
ที่ล้วนเคยเป็นส่วนหนึ่งของ อาณาจักรที่พระอาทิตย์ไม่เคยตกดิน
เราขออนุญาตใช้พื้นที่เล็ก ๆ ตรงนี้
ร่วมจดจำ ความกล้าหาญของทหารไทยที่ร่วมรบในทุกสงคราม เพราะมีแนวหน้าที่กล้าหาญ แนวหลังจึงอยู่อย่างสงบสุข
ทำให้ประเทศไทย เป็นไท มาจนถึงทุกวันนี้
ขอยกย่อง ท่านทั้งหลายครับ
ขอบคุณข้อมูลบางส่วนจาก BBC และ รูปภาพจากเว็บ http://www.teddington.richmond.sch.uk/
ติดตามตอนต่อไปครับ…
เขียนแล้วใน สหราชอาณาจักร 2552 | Tagged: ทหารผ่านศึก | 3 Comments »
แสดงความเห็นโดย peenpai บน ตุลาคม 26, 2009
ขอบคุณทุก ๆ คนสำหรับคำอวยพร และการ์ด ที่มีให้ในวันเกิดปีนี้
ไม่ว่าคำอวยพรนั้นจะมาเร็ว มาช้า เราก็ยังมีความสุขที่ได้รับเสมอครับ
ปีนี้ ขึ้นเลขสองแล้ว (แค่ข้ามขึ้น ดูแก่ขึ้นเป็นกอง)
ที่เมืองไทย ก็ต้องเรียกว่า บรรลุนิติภาวะ อะไรที่ปีที่แล้วทำแล้วมันไม่สมควร ก็คงต้อง ลด ละ เลิก
ทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ^ ^
เหนือสิ่งอืนใด ในวันเกิด
ต้องขอขอบพระคุณ คุณแม่ ผู้ให้กำเนิด
ขอบคุณแม่ ที่ทนอุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน
ให้ลูกบ้า ๆ คนนี้ ทั้งเตะ ทั้งศอก อยู่ในท้อง
และความเจ็บปวดตอนคลอดนั้น คงยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูด
ไม่ว่าวันไหน ๆ ก็รักแม่แป๋วคนนี้เสมอครับ ^ ^
โปรดติดตามตอนต่อไป…
เขียนแล้วใน สหราชอาณาจักร 2552 | Tagged: วันเกิด | 3 Comments »
แสดงความเห็นโดย peenpai บน ตุลาคม 23, 2009
ยี่สิบสามตุลาคมเวียนบรรจบ
พสกไทยน้อมเคารพพระทรงศรี
พระปิยะมหาราชจอมจักรี
ธ ผู้มีสายพระเนตรเขตกว้างไกล
การรถไฟ ไปรษณีย์ ทรงก่อตั้ง
ทั้งรถราง การประปา ทั่วกรุงศรี
อาณาราษฎร์จบสยามทรงปรานี
ทาสเป็นไท ได้เพราะมี พระปิ่นทอง
ทรงเสด็จประพาสต่างประเทศ
ทรงเยือนเขตมหาอำนาจทรงปราศรัย
เพื่อไม่ให้ประเทศตกเป็นของใคร
ให้ขวานทองเป็นของไทยได้เชิดชู
พระบารมี ธ ทรง แผ่ไพศาล
พิสูจน์ผ่าน กาลเวลา ทุกสมัย
พระปิยมหาราชของชาติไทย
ข้าพระพุทธเจ้าขอเทิดไว้ในใจนิรันดร์
นาย จุลฉัตร กาญจนโอฬารศิริ ผู้ประพันธ์ ๒๓ ตุลาคม ๒๕๕๒
(บางบาท ยกมาจากที่แต่งไว้เมื่อปีที่แล้ว ครับ)
เขียนแล้วใน สหราชอาณาจักร 2552 | 2 Comments »
แสดงความเห็นโดย peenpai บน ตุลาคม 14, 2009
เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องที่ได้เกริ่นไว้ตั้งแต่คราวที่แล้ว นั่นก็คือ การไปแคมปิ้งที่ Peak District เมื่อวัน ศุกร์ ที่ ๒ ถึงวันอาทิตย์ที่ ๔ ตุลาคมที่ผ่านมา
ทริปนี้ เป็นการเตรียมพร้อม ก่อนไปของจริง
เป็นหนึ่งในกิจกรรมของ Duke of Edinburgh Awards ซึ่งรายละเอียดได้พูดถึงไปตอนที่แล้ว
หลังจากหนึ่งสัปดาห์แห่งการตระเวนซื้อของ ทั้งเป้ ถุงนอน และของจุกจิกอีกนานาประการ (พร้อมทั้งเงินที่หายไปเยอะมาก)
ก็ได้เดินทางกันจริง ๆ ซะที
เราออกเดินทางกันตอนบ่ายวันศุกร์ที่ ๒ ตุลาคม
จากสถานีรถไฟเคมบริดจ์ เรานั่งรถไฟขึ้นไปทางเหนือ จากเคมบริดจ์ ไปเปลี่ยนรถไฟที่สถานี Peterborough (อ่านว่า ปีเตอร์โบเร่อะ)
แล้วก็นั่งต่อไปถึงสถานี Sheffield ก่อนจะเปลี่ยนรถไฟอีกครั้ง ไปลงที่หมู่บ้าน Edale
หมู่บ้าน Edale ตั้งอยู่ริมๆ อุทยานแห่งชาติ Peak District ซึ่งกินอาณาเขตกว้างใหญ่มาก ทริปนี้จึงเป็นแค่ “ริมขอบ” เท่านั้น
เพิ่งลงจากรถไฟหมาด ๆ
เมื่อถึงแล้ว ก็จัการตั้งเตนท์กัน เพื่อนที่รู้วิธีการ ก็มาช่วยสอนเพื่อนที่ไม่รู้ (อย่างเรา) และช่วยกันตั้งเตนท์
บางเตนท์ ก็นอนได้คนเดียว สองคน และสามคน เราได้อยู่ในเตนท์ที่ใหญ่ที่สุด ที่นอนกันสามคน
กางเตนท์เสร็จก็เป็นเวลาห้าโมงเย็น ได้เวลาทำกับข้าวมื้อแรกกันแล้ว
ภาชนะที่มีให้ ก็มีหม้อสนาม แก๊สสนาม
เราก็เอาซุป กันไป เอาอะไรไปมากไม่ได้ เพราะมันจะหนักกระเป๋า นอกจากซุปก็มีขนมปัง แอบเปิ้ล และชอคโกแลตแท่ง
เน้นพลังงานและความอิ่ม ไม่เน้นความอร่อยครับ ^ ^
วันต่อมา เราฝึกเดินทางไกล ขึ้นเขา ซึ่งลมแรงมาก ๆ
จริง ๆ ต้องต่อไม้ยมกไปอีกซักสิบตัว ให้อธิบายยังไงก็คงไม่ตรง มันแรง แบบว่าถ้าเผลอนี่ก็แทบจะพัดเราล้มได้เลย
ยิ่งขึ้นไปสูง ลมก็ยิ่งแรง ในวันนี้ จึงขึ้นไปไม่ถึงยอดเนินเขา (เขา ที่พูดถึงนี่ไม่ได้สูงเหมือนดอยอินทนนท์นะครับ เตี้ยกว่าเยอะมาก เป็นเนินเขาเท่านั้นเอง)
บรรยากาศข้างทาง ก็มีแกะ มีวัว มีฟาร์ม มีทุ่ง
อธิบายต่อด้วยภาพละกันครับ
อันนี้เป็นที่ตั้งแคมป์ ของพวกเราอยู่ทางซ้ายมือ ทางขวาเป็นของคนอื่น
เช้าวันอาทิตย์ เราต้องเดิน โดยแพคของเต็มที่ใส่เป้ (หนักเหมือนกันแต่ไม่เท่าวันแรกที่มาถึง)
การเดินในวันนี้ เราต้องกำหนดเส้นทางเอง แล้วกลับไปถึงสถานีรถไฟให้ทันบ่ายสองโมง
ระยะทางอันยาวไกล และสองข้างทางอันสวยงาม
แกะ…ตัวน้อย ๆ ขนขาว ๆ
ในวันอาทิตย์ ทางที่เราเลือกเดินกันไปนั้น ใช้เวลานานเกินไป อาจารย์ที่คุมไป เดินสวนมาอีกทาง แล้วบอกว่า คงทำเวลาไม่ทัน
ต้องเดินกลับทางเดิม
ถึงแม้จะไปไม่ถึงยอด แต่ประสบการณ์และบทเรียนที่ได้ ก็คุ้มค่าแล้ว
เชิงเขา ริมขอบ จึงเป็นประสบการณ์การเดินทางไกลครั้งแรกในประเทศอังกฤษ
แม้จะไปไม่ถึงยอดเขา อยู่แค่ริมขอบ
แต่หนทางระหว่างทางก็สวยงามเสมอ
…
ติดตามตอนต่อไป…
เขียนแล้วใน สหราชอาณาจักร 2552 | Tagged: พีคดิสทริค, เดินทางไกล, แคมปิ้ง | 6 Comments »
แสดงความเห็นโดย peenpai บน ตุลาคม 5, 2009
เมื่อวันอาทิตย์ ก่อนสิ้นเดือน กันยายน (ไม่ใช่เมื่อวาน)
เดินไปจิบชา กับขนมหวาน ร่วมกับอาจารย์ที่โรงเรียนและเพื่อน ๆ ที่หมู่บ้าน Grantchester ห่างจากเคมบริดจ์ไปประมาณ ๓ ไมล์ ไปกลับ ก็ ๖ ไมล์
ต้องบอกก่อนว่า การเดิน ไกล ๆ เป็นกิจกรรมที่คนอังกฤษชอบทำมากเหมือนกัน กิจกรรมนี้เค้าเรียกกันว่า “Walk”
เช่น “เสาร์อาทิตย์นี้ จะไปวอล์คที่ …(เมืองนั้นเมืองนี้)” เป็นต้น
การเดินไป Grantchester จึงเป็นการฝึกเดิน ก่อนจะไปแคมปิ้ง สองคืนสามวัน ที่ต่างจังหวัด กับเพื่อน ๆ
ซึ่งการจะไปแคมปิ้งนี้ เป็นหนึ่งในกิจกรรมของ Duke of Edinburgh Awards
Duke of Edinburgh Awards มีห้ากิจกรรมหลัก คือ
๑.) ช่วยเหลือชุมชน (กิจกรรมอาสาสมัคร)
๒.) กีฬา (เล่นกีฬาหนึ่งชนิด ต่อเนื่อง)
๓.) Skills (จะเป็นอะไรก็ได้ เรียนภาษา ดนตรี แต่ต้องต่อเนื่อง)
๔.) Residential Project ต้องไปอยู่ในที่ห่างไกลบ้าน ไม่คุ้นเคย เป็นเวลา ประมาณ ๕ วัน ทำกิจกรรมอะไรก็ได้ที่นั่น
และ ๕.) Expedition ก็คือการไปแคมปิ้ง ซึ่งของจริงต้องไปประมาณ ๕ คืน ๔ วัน
การไปแคมปิ้งอาทิตย์ต้นเดือนตุลา ก็คือไปซ้อมก่อน
เดี๋ยวคราวหน้าจะเอารูปแคมปิ้ง มาลง
เอ้า กลับมาเรื่อง Grantchester
ที่หมู่บ้านนี้มีร้านน้ำชาอยู่ร้านนึงชื่อว่า The Orchad โด่งดังมาก
เราก็ไปพักดื่มชา กับขนมหวาน ที่เรียกว่า “Scone” (สะโคน) กัน กินแล้วหายเหนื่อยเลย
ระหว่างทางมีต้น Blackberries ให้หยิบกินตามใจชอบ
บางคนก็เอาตะกร้ามาใส่ เอาไปทำแยมเลยก็มี
เพ้อเจ้อมามาก ดูรูปกันดีกว่า
ทางเดิน ออกจากความวุ่นวายของเมืองเคมบริดจ์
เห็นเมืองลิบ ๆ
ทางเดินริมแม่น้ำ เข้าใจว่าน่าจะเป็นแม่น้ำแคม (Cam) ซึ่งเป็นแม่น้ำหลักของเคมบริดจ์ ติดเพื่อนร่วมเดินทางมาด้วย
ชา (ใส่นม) กับ สะโคน…ชิ้นยักษ์
สะโคน ส่วนมาก ต้องทาแยม และครีม อย่างที่เห็น กินกันอิ่มเลยทีเดียว
หลบหน่อย พระเอกมา
ไม่เคยเห็นวัวใกล้ ๆ ขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเดินไปใกล้ ๆ ยิ่งรู้สึกว่ามันก็น่ารักดี ^ ^ ๕๕๕
ติดตามตอนต่อไป ไม่ช้านี้ครับ…
เขียนแล้วใน สหราชอาณาจักร 2552 | Tagged: จิบชา | 5 Comments »
