เชิญชวน

เมื่อไม่นานมานี้

เราได้เปิดบล็อกใหม่อีกบล็อก โดยใช้ชื่อของพ่อ เป็นชื่อบล็อก

http://manask.wordpress.com/

บล็อกนี้ เป็นบล็อกภาษาอังกฤษล้วนครับ ตั้งใจจะเขียนเรื่องที่ค่อนข้างหนักซักหน่อย เป็นบล็อก
ที่ “พยายาม” จะแสดงความคิดเห็น ต่อการเมือง เศรษฐกิจ สังคม
ของไทยบ้าง ของต่างชาติบ้าง

ถ้าสนใจ ก็ขอเชิญไปเยี่ยมชม แสดงความคิดเห็น และติชมได้ ที่ http://manask.wordpress.com/  ครับผม

สาเหตุที่ตั้งชื่อบล็อกเป็นชื่อของพ่อ ก็เพราะว่า ท่านเป็นคนที่ปลูกฝังให้เราสนใจ วิชาทางด้านนี้ ตั้งแต่เด็ก ๆ
เราชอบคุยเรื่องการเมืองกับพ่อ เพราะพ่อจะเป็นคนที่วิจารณ์การเมืองได้ลึก และไม่เหมือนใคร และที่สำคัญ
ส่วนใหญ่ที่พ่อทำนายไว้ มักจะไม่ผิด

เราเอง ฝีมือยังอ่อนหัดนัก
ต้องใช้เวลาฝึกปรือฝีมือ และฝีสมอง (ฟังดูน่ากลัวเนอะ) อีกพักใหญ่ ๆ

ยังไงก็ขอฝาก บล็อกใหม่นี้ ไว้ในอ้อมใจ ของผู้ที่สนใจด้วยนะครับบบ

โปรดติดตามตอนต่อไป…

แก่ขึ้นอีกปี

ขอบคุณทุก ๆ คนสำหรับคำอวยพร และการ์ด ที่มีให้ในวันเกิดปีนี้

ไม่ว่าคำอวยพรนั้นจะมาเร็ว มาช้า เราก็ยังมีความสุขที่ได้รับเสมอครับ

ปีนี้ ขึ้นเลขสองแล้ว (แค่ข้ามขึ้น ดูแก่ขึ้นเป็นกอง)

ที่เมืองไทย ก็ต้องเรียกว่า บรรลุนิติภาวะ  อะไรที่ปีที่แล้วทำแล้วมันไม่สมควร ก็คงต้อง ลด ละ เลิก
ทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ^ ^

เหนือสิ่งอืนใด ในวันเกิด
ต้องขอขอบพระคุณ คุณแม่ ผู้ให้กำเนิด
ขอบคุณแม่ ที่ทนอุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน
ให้ลูกบ้า ๆ คนนี้ ทั้งเตะ ทั้งศอก อยู่ในท้อง
และความเจ็บปวดตอนคลอดนั้น คงยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูด

ไม่ว่าวันไหน ๆ ก็รักแม่แป๋วคนนี้เสมอครับ ^ ^

โปรดติดตามตอนต่อไป…

วันปิยมหาราช ๒๕๕๒

ยี่สิบสามตุลาคมเวียนบรรจบ
พสกไทยน้อมเคารพพระทรงศรี
พระปิยะมหาราชจอมจักรี
ธ ผู้มีสายพระเนตรเขตกว้างไกล

การรถไฟ ไปรษณีย์ ทรงก่อตั้ง
ทั้งรถราง การประปา ทั่วกรุงศรี
อาณาราษฎร์จบสยามทรงปรานี
ทาสเป็นไท ได้เพราะมี พระปิ่นทอง

ทรงเสด็จประพาสต่างประเทศ
ทรงเยือนเขตมหาอำนาจทรงปราศรัย
เพื่อไม่ให้ประเทศตกเป็นของใคร
ให้ขวานทองเป็นของไทยได้เชิดชู

พระบารมี ธ ทรง แผ่ไพศาล
พิสูจน์ผ่าน กาลเวลา ทุกสมัย
พระปิยมหาราชของชาติไทย
ข้าพระพุทธเจ้าขอเทิดไว้ในใจนิรันดร์

นาย จุลฉัตร กาญจนโอฬารศิริ ผู้ประพันธ์ ๒๓ ตุลาคม ๒๕๕๒
(บางบาท ยกมาจากที่แต่งไว้เมื่อปีที่แล้ว ครับ)

ณ เชิงเขา ริมขอบ…

เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องที่ได้เกริ่นไว้ตั้งแต่คราวที่แล้ว นั่นก็คือ การไปแคมปิ้งที่ Peak District เมื่อวัน ศุกร์ ที่ ๒ ถึงวันอาทิตย์ที่ ๔ ตุลาคมที่ผ่านมา

ทริปนี้ เป็นการเตรียมพร้อม ก่อนไปของจริง
เป็นหนึ่งในกิจกรรมของ Duke of Edinburgh Awards ซึ่งรายละเอียดได้พูดถึงไปตอนที่แล้ว

หลังจากหนึ่งสัปดาห์แห่งการตระเวนซื้อของ ทั้งเป้ ถุงนอน และของจุกจิกอีกนานาประการ (พร้อมทั้งเงินที่หายไปเยอะมาก)
ก็ได้เดินทางกันจริง ๆ ซะที
เราออกเดินทางกันตอนบ่ายวันศุกร์ที่ ๒ ตุลาคม
จากสถานีรถไฟเคมบริดจ์ เรานั่งรถไฟขึ้นไปทางเหนือ จากเคมบริดจ์ ไปเปลี่ยนรถไฟที่สถานี Peterborough (อ่านว่า ปีเตอร์โบเร่อะ)
แล้วก็นั่งต่อไปถึงสถานี Sheffield ก่อนจะเปลี่ยนรถไฟอีกครั้ง ไปลงที่หมู่บ้าน Edale
หมู่บ้าน Edale ตั้งอยู่ริมๆ  อุทยานแห่งชาติ Peak District ซึ่งกินอาณาเขตกว้างใหญ่มาก ทริปนี้จึงเป็นแค่ “ริมขอบ” เท่านั้น

เพิ่งลงจากรถไฟหมาด ๆ

เมื่อถึงแล้ว ก็จัการตั้งเตนท์กัน เพื่อนที่รู้วิธีการ ก็มาช่วยสอนเพื่อนที่ไม่รู้ (อย่างเรา) และช่วยกันตั้งเตนท์
บางเตนท์ ก็นอนได้คนเดียว สองคน และสามคน เราได้อยู่ในเตนท์ที่ใหญ่ที่สุด ที่นอนกันสามคน
กางเตนท์เสร็จก็เป็นเวลาห้าโมงเย็น ได้เวลาทำกับข้าวมื้อแรกกันแล้ว
ภาชนะที่มีให้ ก็มีหม้อสนาม แก๊สสนาม
เราก็เอาซุป กันไป เอาอะไรไปมากไม่ได้ เพราะมันจะหนักกระเป๋า นอกจากซุปก็มีขนมปัง แอบเปิ้ล และชอคโกแลตแท่ง
เน้นพลังงานและความอิ่ม ไม่เน้นความอร่อยครับ ^ ^

วันต่อมา เราฝึกเดินทางไกล ขึ้นเขา ซึ่งลมแรงมาก ๆ
จริง ๆ ต้องต่อไม้ยมกไปอีกซักสิบตัว ให้อธิบายยังไงก็คงไม่ตรง มันแรง แบบว่าถ้าเผลอนี่ก็แทบจะพัดเราล้มได้เลย
ยิ่งขึ้นไปสูง ลมก็ยิ่งแรง ในวันนี้ จึงขึ้นไปไม่ถึงยอดเนินเขา (เขา ที่พูดถึงนี่ไม่ได้สูงเหมือนดอยอินทนนท์นะครับ เตี้ยกว่าเยอะมาก เป็นเนินเขาเท่านั้นเอง)
บรรยากาศข้างทาง ก็มีแกะ มีวัว มีฟาร์ม มีทุ่ง
อธิบายต่อด้วยภาพละกันครับ

อันนี้เป็นที่ตั้งแคมป์ ของพวกเราอยู่ทางซ้ายมือ ทางขวาเป็นของคนอื่น

เช้าวันอาทิตย์ เราต้องเดิน โดยแพคของเต็มที่ใส่เป้ (หนักเหมือนกันแต่ไม่เท่าวันแรกที่มาถึง)
การเดินในวันนี้ เราต้องกำหนดเส้นทางเอง แล้วกลับไปถึงสถานีรถไฟให้ทันบ่ายสองโมง

ระยะทางอันยาวไกล และสองข้างทางอันสวยงาม

 

แกะ…ตัวน้อย ๆ ขนขาว ๆ

ในวันอาทิตย์ ทางที่เราเลือกเดินกันไปนั้น ใช้เวลานานเกินไป อาจารย์ที่คุมไป เดินสวนมาอีกทาง แล้วบอกว่า คงทำเวลาไม่ทัน
ต้องเดินกลับทางเดิม
ถึงแม้จะไปไม่ถึงยอด แต่ประสบการณ์และบทเรียนที่ได้ ก็คุ้มค่าแล้ว

เชิงเขา ริมขอบ จึงเป็นประสบการณ์การเดินทางไกลครั้งแรกในประเทศอังกฤษ
แม้จะไปไม่ถึงยอดเขา อยู่แค่ริมขอบ
แต่หนทางระหว่างทางก็สวยงามเสมอ

…

ติดตามตอนต่อไป…

เดินไปจิบชา

เมื่อวันอาทิตย์ ก่อนสิ้นเดือน กันยายน (ไม่ใช่เมื่อวาน)

เดินไปจิบชา กับขนมหวาน ร่วมกับอาจารย์ที่โรงเรียนและเพื่อน ๆ  ที่หมู่บ้าน Grantchester ห่างจากเคมบริดจ์ไปประมาณ ๓ ไมล์ ไปกลับ ก็ ๖ ไมล์

ต้องบอกก่อนว่า การเดิน ไกล ๆ เป็นกิจกรรมที่คนอังกฤษชอบทำมากเหมือนกัน กิจกรรมนี้เค้าเรียกกันว่า “Walk”
เช่น “เสาร์อาทิตย์นี้ จะไปวอล์คที่ …(เมืองนั้นเมืองนี้)”  เป็นต้น

การเดินไป Grantchester จึงเป็นการฝึกเดิน ก่อนจะไปแคมปิ้ง สองคืนสามวัน ที่ต่างจังหวัด กับเพื่อน ๆ
ซึ่งการจะไปแคมปิ้งนี้ เป็นหนึ่งในกิจกรรมของ Duke of Edinburgh Awards 
Duke of Edinburgh Awards มีห้ากิจกรรมหลัก คือ 
๑.) ช่วยเหลือชุมชน (กิจกรรมอาสาสมัคร) 
๒.) กีฬา (เล่นกีฬาหนึ่งชนิด ต่อเนื่อง)
๓.) Skills (จะเป็นอะไรก็ได้ เรียนภาษา ดนตรี แต่ต้องต่อเนื่อง)
๔.) Residential Project ต้องไปอยู่ในที่ห่างไกลบ้าน ไม่คุ้นเคย เป็นเวลา ประมาณ ๕ วัน ทำกิจกรรมอะไรก็ได้ที่นั่น
และ ๕.) Expedition ก็คือการไปแคมปิ้ง ซึ่งของจริงต้องไปประมาณ ๕ คืน ๔ วัน

การไปแคมปิ้งอาทิตย์ต้นเดือนตุลา ก็คือไปซ้อมก่อน
เดี๋ยวคราวหน้าจะเอารูปแคมปิ้ง มาลง

เอ้า กลับมาเรื่อง Grantchester
ที่หมู่บ้านนี้มีร้านน้ำชาอยู่ร้านนึงชื่อว่า The Orchad โด่งดังมาก
เราก็ไปพักดื่มชา กับขนมหวาน ที่เรียกว่า “Scone” (สะโคน) กัน กินแล้วหายเหนื่อยเลย

ระหว่างทางมีต้น Blackberries ให้หยิบกินตามใจชอบ
บางคนก็เอาตะกร้ามาใส่ เอาไปทำแยมเลยก็มี
เพ้อเจ้อมามาก ดูรูปกันดีกว่า

ทางเดิน ออกจากความวุ่นวายของเมืองเคมบริดจ์

เห็นเมืองลิบ ๆ

ทางเดินริมแม่น้ำ เข้าใจว่าน่าจะเป็นแม่น้ำแคม (Cam) ซึ่งเป็นแม่น้ำหลักของเคมบริดจ์ ติดเพื่อนร่วมเดินทางมาด้วย

ชา (ใส่นม) กับ สะโคน…ชิ้นยักษ์
สะโคน ส่วนมาก ต้องทาแยม และครีม อย่างที่เห็น กินกันอิ่มเลยทีเดียว

หลบหน่อย พระเอกมา
ไม่เคยเห็นวัวใกล้ ๆ ขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเดินไปใกล้ ๆ ยิ่งรู้สึกว่ามันก็น่ารักดี ^ ^ ๕๕๕

ติดตามตอนต่อไป ไม่ช้านี้ครับ…