ปีนป่าย ไป ปาย…

อาทิตย์ที่แล้ว ไปเที่ยวทางเหนือกับพ่อและแม่

ได้ไปเที่ยวที่ อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ช่วงหน้าฝน

ก็สวยไปอีกแบบ
ถึงแม้ว่าทางจะคดโค้งและชวนเวียนหัวสุด ๆ ก็ตาม

อันที่จริงแล้ว
ปาย เป็นเมืองที่น่ารักครับ คือเป็นเมืองที่เงียบ ๆ
อยู่ในหุบเขา หน้าหนาวอากาศคงดีมากทีเดียว

แต่ เมื่อมีการประชาสัมพันธ์ ทั้งในเรื่องของการท่องเที่ยว และการใช้
เมืองปายเป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ ละคร

ความน่ารักของเมืองปายในวันนี้ เราคิดว่า คงลดลงจากเมื่อก่อนเยอะแน่ ๆ
(คิดเองเพราะเพิ่งเคยไปครั้งแรกอาทิตย์ที่แล้ว)
ความน่ารักที่ลดลง เป็นผลจากการกระทำของคน

การอำนวยความสะดวก ให้นักท่องเที่ยว จนลืมเอกลักษณ์ของท้องถิ่นไป
เป็นเรื่องที่น่าเสียดายอย่างยิ่ง

ในเมืองปาย มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้นักท่องเที่ยวเยอะ
หลาย ๆ สิ่ง ก็เป็นสิ่งที่ดีและจำเป็น
แต่บางสิ่ง ก็ไม่น่าจะเกิดขึ้น

อินเตอร์เน็ต ร้านสะดวกซื้อ เป็นสิ่งจำเป็น มีไว้ก็ดี
ร้านเหล้า ที่เปิดแบบไม่จำกัดเวลา ไม่มีลิมิต เปิดอยู่ข้างถนน ไม่จำกัดเขต
ปล่อยให้มีผับอยู่กลางชุมชน ย่านที่อยู่อาศัย
เด็กเลิกเรียนก็เห็นฝรั่งนั่งกินเหล้า เมา หน้าแดง

เหมาะสมแล้วหรือ ที่จะนำเข้าวัฒนธรรมเหล่านี้มา?

ร้านรวงที่เปิดขายโปสการ์ด และของที่ระลึก บางร้าน
ที่เราไปเจอมา บอกได้เลยว่าเรารู้สึกแย่

มีป้ายโฆษณาติดประกาศว่า สามารถนำรูปจากกล้อง มาทำ “โปสการ์ด” ได้
และใกล้ ๆ กัน มีแผงโปสการ์ด ทำมือวางอยู่

เรานึกว่าจะได้เหมือน ๆ กัน คงเป็นความสะเพร่าของเราเองด้วยมั้ง ที่ไม่ได้ถามก่อนว่าจะออกมาในรูปแบบไหน
เราก็เอาเมมโมรี่ในกล้องออกมา เลือกรูป จากเครื่องปรินต์ที่ใส่เมมโมรี่การ์ด เข้าไปได้
ปรากฏว่า เป็นการปรินต์รูปสีธรรมดา ๆ
คิด แผ่นละ ๓๐ บาท ได้มั้ง ถ้าจำไม่ผิด

ไม่เห็นเหมือนในโปสการ์ดทำมือที่วางไว้เลย

ร้านโปสการ์ดนี้เป็น ร้านชื่อดัง ที่ใครเห็นก็คงจำได้ อยู่ในตัวเมือง
เรารู้สึกผิดหวัง คนไทยด้วยกันแท้ ๆ ยังเอากำไรและโกหกกันถึงขนาดนี้

“ซื่อกินไม่หมด คดกินไม่นาน” อยากจะปรินต์ข้อความนี้ ไปเป็นของขวัญกำนัลให้ร้านนี้เหลือเกิน

อย่างไรก็ตาม เรามีโอกาสไปกินร้านน้ำปั่น อร่อยมากอยู่ร้านหนึ่ง ชื่อร้าน Fruit Factory ในตัวเมือง
เค้าทำจากผลไม้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เราสั่งน้ำมะม่วงปั่น
และเท่าที่เรากินมา น้ำมะม่วงปั่นที่นี่ เป็นหนึ่งในที่ที่อร่อยที่สุดเลย

เป็นห่วงเมืองปายจริง ๆ นะ เข้าใจว่าเศรษฐกิจก็สำคัญ
แต่สิ่งที่จะทำให้มีรายได้อย่างยั่งยืน คือความเป็นธรรมชาติและวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ มิใช่หรือ?

ติดตามตอนต่อไป…