สิบเอ็ดเดือนกว่า

เป็นเวลากว่าสิบเอ็ดเดือน ที่จากบ้านไปไกล
ตอนนี้ กลับมาได้ไม่กี่วัน มีเวลา มานั่งเขียนบล็อกเล่าความในใจ… (แหม ทำซะซึ้ง)

คิดถึงเมืองไทยมากจริง ๆ
ตอนกลับมาถึง บอกกับพ่อแม่ว่า “ไม่เคยเห็นคนไทยตัวเป็นๆ  มานานแล้ว”
คนไทยตัวเป็น ๆ หมายถึงคนไทยที่เดินอยู่รอบ ๆ ตัว พูดภาษาไทย ใช้ภาษาไทยกันอย่างคล่องแคล่ว

อากาศที่เมืองไทย ร้อนอบอ้าว ตั้งแต่ก้าวเท้าลงจากเครื่องบินมา ก็รับรู้ได้ทันที
ร้อนอบอ้าว แต่ก็อบอุ่นดี ไม่ใช่หรือ…

เรามีเวลาอยู่นี่ ประมาณสองเดือนกว่า ก่อนจะกลับไปเรียนต่อ
ปีหน้า คิดว่าจะกลับบ้านให้บ่อยกว่าปีละครั้ง
มันนานเกินไป…

เมืองไทย มีดีหลายอย่าง
ในไม่กี่วันมานี้ เราสังเกตได้ว่า
เวลาไปตามที่ต่าง ๆ ผู้คนที่ไม่รู้จัก เหมือนจะมีการคุยกัน มีความสัมพันธ์กันมากกว่า ที่อังกฤษ
ไม่ใช่ว่าที่โน่นไม่มี… มีเหมือนกัน แต่ไม่มากเท่าเมืองไทย
นี่คงเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เมืองไทยนี้อบอุ่น…

การบริการ เวลาไปตามห้างร้านต่าง ๆ ก็เยี่ยมยอด
บางทีเราก็รู้สึกเกรงใจ ว่าไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้

แต่ก็นั่นแหละ มันอาจจะเป็นธรรมชาติของคนไทย ที่มีบุคลิก ยิ้มแย้มแจ่มใส ชอบช่วยเหลือ อยากให้นี่เป็นเสน่ห์ที่คนมองเห็น และช่วยกันอนุรักษ์ไว้เป็นมรดก ทางวัฒนธรรมของประเทศเรา…

รักเมืองไทย

โปรดติดตามตอนต่อไป…