ม้าลายสองสัญชาติ

หลังจากกลับมาเมืองไทยช่วงฤดูร้อน (ของอังกฤษ) นี้
ได้เห็นความแตกต่างที่ น่าจะชื่นชมฝั่งอังกฤษบ้าง

เรื่องนั้นก็คือ เรื่องของ ทางม้าลาย

ทางม้าลายที่อังกฤษ รถจะต้องหยุดให้คนข้ามก่อนเสมอ
ไม่ว่าคนข้ามจะเป็นคนแก่ เด็ก ข้ามไปครึ่งทางแล้วล้ม ข้ามแล้วลืมกระเป๋าตังค์ตกไว้ ก็ต้องจอดรอเสมอ
ไม่ว่าคนข้ามจะมีกี่คน ก็ต้องจอดรอ

บางที ด้วยความที่เราไปจากเมืองไทย เราก็เกรงใจรถที่วิ่งมา
อยากจะหยุดรอให้รถไปก่อนก็ได้ แต่เค้าก็หยุดให้
เรียกว่า บางที แค่เดิน ๆ ไปริม ๆ ฟุตบาท ที่มีทางม้าลาย รถที่มาก็ชะลอ และเตรียมหยุดเลย

รู้สึกได้ถึงความเคร่งครัดในการปฏิบัติตามกฎหมายของคนในประเทศ
อันนี้ เราคิดว่า คงไม่ได้มาจากจิตสาธารณะเพียงอย่างเดียว การบังคับใช้กฏหมายและผลที่จะตามมา ถ้าไม่ปฏิบัติตาม ก็เป็นสิ่งที่อาจจะเป็นตัวแปรสำคัญตัวหนึ่ง

มาเทียบกับทางม้าลายบ้านเรา
ทันทีที่คนขับเห็นว่าจะมีคนข้าม
คันเร่งจะถูกอวัยวะเบื้องล่างที่มีนิ้วเหยียบอย่างไม่คิดชีวิต ขอให้รถข้าผ่านไปก่อน ไม่งั้นเสียเวลาแย่
บางทีก็มีการบีบแตรอีก

หรือว่า เป็นเพราะคนไทยไม่ค่อยได้เดิน
ใช้รถ ขึ้นรถ กันหมด
เวลาของคนในรถ จึงมีความสำคัญมากกว่าความปลอดภัยของคนข้ามถนน

ติดตามตอนต่อไป…

ใหญ่ที่สุดในโลก

วันนี้ได้ดูข่าวเกี่ยวกับการทำอะไรใหญ่ ๆ ลงกินเนสบุคส์ ในบ้านเรา
แล้วก็รู้สึกอะไรแปลก ๆ ในใจ

เคยเห็นการทำ “ไข่เจียวใหญ่ที่สุดในโลก” บ้างล่ะ
“ก๋วยเตี๋ยวผัดใหญ่ที่สุด” “ธูปที่ใหญ่ที่สุด”

บางอย่างก็ดีตรงที่ช่วยส่งเสริมการท่องเที่ยว
ช่วยดึงดูดความสนใจของคนในท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวให้
สนใจกิจกรรมที่จัดขึ้นด้วย

แต่ “มันมากไปมั้ย”

ทำไข่เจียวใหญ่เบ้อเริ่ม “อร่อยมั้ย” “คนกินได้มั้ย”
และที่สำคัญ “คุ้มมั้ย”

ทำให้ใหญ่ คงทำไม่ยาก แต่ทำให้ดี คงยากยิ่งกว่า

น่าจะเอาเงิน ที่ไปลงทุนกับการทำสิ่งต่าง ๆ ให้ “ใหญ่” มา ช่วยพัฒนา คุณภาพชีวิตของคนในประเทศ ให้ “ดี” ขึ้นมากกว่านะครับ

ปีนป่าย ไป ปาย…

อาทิตย์ที่แล้ว ไปเที่ยวทางเหนือกับพ่อและแม่

ได้ไปเที่ยวที่ อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ช่วงหน้าฝน

ก็สวยไปอีกแบบ
ถึงแม้ว่าทางจะคดโค้งและชวนเวียนหัวสุด ๆ ก็ตาม

อันที่จริงแล้ว
ปาย เป็นเมืองที่น่ารักครับ คือเป็นเมืองที่เงียบ ๆ
อยู่ในหุบเขา หน้าหนาวอากาศคงดีมากทีเดียว

แต่ เมื่อมีการประชาสัมพันธ์ ทั้งในเรื่องของการท่องเที่ยว และการใช้
เมืองปายเป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ ละคร

ความน่ารักของเมืองปายในวันนี้ เราคิดว่า คงลดลงจากเมื่อก่อนเยอะแน่ ๆ
(คิดเองเพราะเพิ่งเคยไปครั้งแรกอาทิตย์ที่แล้ว)
ความน่ารักที่ลดลง เป็นผลจากการกระทำของคน

การอำนวยความสะดวก ให้นักท่องเที่ยว จนลืมเอกลักษณ์ของท้องถิ่นไป
เป็นเรื่องที่น่าเสียดายอย่างยิ่ง

ในเมืองปาย มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้นักท่องเที่ยวเยอะ
หลาย ๆ สิ่ง ก็เป็นสิ่งที่ดีและจำเป็น
แต่บางสิ่ง ก็ไม่น่าจะเกิดขึ้น

อินเตอร์เน็ต ร้านสะดวกซื้อ เป็นสิ่งจำเป็น มีไว้ก็ดี
ร้านเหล้า ที่เปิดแบบไม่จำกัดเวลา ไม่มีลิมิต เปิดอยู่ข้างถนน ไม่จำกัดเขต
ปล่อยให้มีผับอยู่กลางชุมชน ย่านที่อยู่อาศัย
เด็กเลิกเรียนก็เห็นฝรั่งนั่งกินเหล้า เมา หน้าแดง

เหมาะสมแล้วหรือ ที่จะนำเข้าวัฒนธรรมเหล่านี้มา?

ร้านรวงที่เปิดขายโปสการ์ด และของที่ระลึก บางร้าน
ที่เราไปเจอมา บอกได้เลยว่าเรารู้สึกแย่

มีป้ายโฆษณาติดประกาศว่า สามารถนำรูปจากกล้อง มาทำ “โปสการ์ด” ได้
และใกล้ ๆ กัน มีแผงโปสการ์ด ทำมือวางอยู่

เรานึกว่าจะได้เหมือน ๆ กัน คงเป็นความสะเพร่าของเราเองด้วยมั้ง ที่ไม่ได้ถามก่อนว่าจะออกมาในรูปแบบไหน
เราก็เอาเมมโมรี่ในกล้องออกมา เลือกรูป จากเครื่องปรินต์ที่ใส่เมมโมรี่การ์ด เข้าไปได้
ปรากฏว่า เป็นการปรินต์รูปสีธรรมดา ๆ
คิด แผ่นละ ๓๐ บาท ได้มั้ง ถ้าจำไม่ผิด

ไม่เห็นเหมือนในโปสการ์ดทำมือที่วางไว้เลย

ร้านโปสการ์ดนี้เป็น ร้านชื่อดัง ที่ใครเห็นก็คงจำได้ อยู่ในตัวเมือง
เรารู้สึกผิดหวัง คนไทยด้วยกันแท้ ๆ ยังเอากำไรและโกหกกันถึงขนาดนี้

“ซื่อกินไม่หมด คดกินไม่นาน” อยากจะปรินต์ข้อความนี้ ไปเป็นของขวัญกำนัลให้ร้านนี้เหลือเกิน

อย่างไรก็ตาม เรามีโอกาสไปกินร้านน้ำปั่น อร่อยมากอยู่ร้านหนึ่ง ชื่อร้าน Fruit Factory ในตัวเมือง
เค้าทำจากผลไม้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เราสั่งน้ำมะม่วงปั่น
และเท่าที่เรากินมา น้ำมะม่วงปั่นที่นี่ เป็นหนึ่งในที่ที่อร่อยที่สุดเลย

เป็นห่วงเมืองปายจริง ๆ นะ เข้าใจว่าเศรษฐกิจก็สำคัญ
แต่สิ่งที่จะทำให้มีรายได้อย่างยั่งยืน คือความเป็นธรรมชาติและวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ มิใช่หรือ?

ติดตามตอนต่อไป…

สิบเอ็ดเดือนกว่า

เป็นเวลากว่าสิบเอ็ดเดือน ที่จากบ้านไปไกล
ตอนนี้ กลับมาได้ไม่กี่วัน มีเวลา มานั่งเขียนบล็อกเล่าความในใจ… (แหม ทำซะซึ้ง)

คิดถึงเมืองไทยมากจริง ๆ
ตอนกลับมาถึง บอกกับพ่อแม่ว่า “ไม่เคยเห็นคนไทยตัวเป็นๆ  มานานแล้ว”
คนไทยตัวเป็น ๆ หมายถึงคนไทยที่เดินอยู่รอบ ๆ ตัว พูดภาษาไทย ใช้ภาษาไทยกันอย่างคล่องแคล่ว

อากาศที่เมืองไทย ร้อนอบอ้าว ตั้งแต่ก้าวเท้าลงจากเครื่องบินมา ก็รับรู้ได้ทันที
ร้อนอบอ้าว แต่ก็อบอุ่นดี ไม่ใช่หรือ…

เรามีเวลาอยู่นี่ ประมาณสองเดือนกว่า ก่อนจะกลับไปเรียนต่อ
ปีหน้า คิดว่าจะกลับบ้านให้บ่อยกว่าปีละครั้ง
มันนานเกินไป…

เมืองไทย มีดีหลายอย่าง
ในไม่กี่วันมานี้ เราสังเกตได้ว่า
เวลาไปตามที่ต่าง ๆ ผู้คนที่ไม่รู้จัก เหมือนจะมีการคุยกัน มีความสัมพันธ์กันมากกว่า ที่อังกฤษ
ไม่ใช่ว่าที่โน่นไม่มี… มีเหมือนกัน แต่ไม่มากเท่าเมืองไทย
นี่คงเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เมืองไทยนี้อบอุ่น…

การบริการ เวลาไปตามห้างร้านต่าง ๆ ก็เยี่ยมยอด
บางทีเราก็รู้สึกเกรงใจ ว่าไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้

แต่ก็นั่นแหละ มันอาจจะเป็นธรรมชาติของคนไทย ที่มีบุคลิก ยิ้มแย้มแจ่มใส ชอบช่วยเหลือ อยากให้นี่เป็นเสน่ห์ที่คนมองเห็น และช่วยกันอนุรักษ์ไว้เป็นมรดก ทางวัฒนธรรมของประเทศเรา…

รักเมืองไทย

โปรดติดตามตอนต่อไป…