วันฝนตก…ใจคนกลับอยู่สูง…

เมื่อวานนี้ ออกไปส่งแม่เย็บเล่มงานของแม่ที่เซ็นทรัลลาดพร้าว
ด้วยเหตุผลหลาย ๆ ประการ ทำให้ต้องรีบออกบ้านไปเข้าเล่ม
ในเย็นวานนี้…
6 โมงเย็น ฝนตกห่าใหญ่มาก…
สองแม่ลูก กางร่ม เดินออกจากบ้าน
เพื่อจะมาเรียกแทกซี่…
ฝนตกหนัก ลมแรง ชนิดที่ว่า ร่มคงเอาไม่อยู่…
มือของแม่ถือถุงที่ซ้อนถุงพลาสติก ถุงกระดาษ และใส่ในถุงผ้า กันเอกสารเปียก

มาถึงจุดที่จะเรียกแทกซี่ ฝนตกหนักขนาดนี้ แทกซี่หายากสักหน่อย

ฝนยังคงเทมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงแม้แต่น้อย
ในที่สุด แทกซี่คันเก๋าก็โผล่มาให้กวักนิ้วสี่นิ้วเรียกหา
ไฟแดงดวงน้อย ในความมืด ที่ส่องมาจาก คำว่า “ว่าง” หน้ารถแทกซี่ในวันฝนตก อากาศหนาวเหน็บ

…ทำให้ใจพองโต และอุ่นขึ้น…

เมื่อขึ้นรถได้… ทันใดนั้น ฝนกลับซาลงถนัดตา…

นี่เกิดอะไรขึ้น…ฝนตกเปาะแปะ ๆ หยิม ๆ…

เราสองแม่ลูกรีบมาก…เมื่อรถจอด ที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน เรารีบกุลีกุจอลงจากรถ หลังจ่ายเงินพี่เค้าเรียบร้อย…

ที่บันไดไฟฟ้า ขั้นบันไดสีดำ ๆ ขลิบเหลือง ไหลลงไปเรื่อย ๆ นำพาผู้คนวันละไม่รู้กี่ร้อย ลงไปไม่รู้กี่เมตร
ก่อนจะถึงบันได มีเจ้าหน้าที่ผู้หญิงใส่หมวกมาดเคร่งขรึม… ที่ยืนรอตรวจกระเป๋าอยู่ มีถุงพลาสติกยาวสำหรับใส่ร่ม
แขวนอยู่ เราหยิบกันมาคนละอันด้วยความรวดเร็ว ด้วยความที่กระเป๋าแม่เล็ก ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเราที่สะพายเป้ จึงรอให้พี่มาดขรึมตรวจ

เราคิดในใจ
“จะตรวจอะไรอีกวะ กูรีบจะแย่อยู่แล้ว ฝนก็ตก โว้ย ยุ่งจริง”

เจ้าหน้าที่ผู้นั้นพูดว่า
“เดี๋ยวเอาร่มใส่ถุงให้นะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เจือรอยยิ้มจาง ๆ

“ขอบคุณนะครับ” นี่คือสิ่งที่เราตอบกลับไป

มองกลับไปด้านนอก ฝนยังคงตกหนัก
ฟ้ามืดครึ้ม ผู้คนเดินกันขวักไขว่ หลบฝนไปมาด้วยร่มหลากสี

ใจคนแถวนี้สิ สว่างและอบอุ่นเหลือเกิน…