ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว(แพง)

ขอคั่นเรื่องออสเตรเลีย ด้วยความคันปากยิก ๆ ทำให้โรคนี้ลามมาถึงมือ
คันยิก ๆ จนต้องเปิดคอม เปิดเน็ต มาเขียน…
วันนี้
แม่กลับบ้านมา พร้อมกับบ่นว่า
“เป็นไปได้ยังไง ข้าวแพงขึ้นเป็นร้อย”
นึกว่าพูดเล่น
“ดูซิ ๆ อะไรกันเนี่ย!”
ไหนลองดูซิ อื้มมม แพงขึ้นเป็นร้อยบาทจริง ๆ
จากการสังเกตราคาของแม่… ชวนให้สงสัย
ขอออกตัวว่าไม่มีความรู้ด้านนโยบายเศรษฐกิจสักเท่าไหร่ แต่ก็พอจะคิดในเชิงเหตุผลได้ดังนี้

ตอนนี้ ประเทศอื่น ๆ นอกจากไทย ที่ส่งข้าวไปเป็นสินค้าออก เจอภัยธรรมชาติ ข้าวน้อย ทำให้ไทย ซึ่งไม่เจอภัยธรรมชาติ
ขายข้าวได้ดีกว่า ขายไปขายมา ประเทศที่เคยซื้อข้าวจากเวียดนาม และอื่น ๆ ก็หันมาซื้อข้าวไทย เราก็ต้องส่งออกมากขึ้น
ข้าว สมมติมี 100 หน่วย เดิมส่งออก 10 หน่วย ก็เหลือกินในประเทศ 90 หน่วย
ตอนนี้ มี 100 หน่วย ส่งออกเพิ่ม เป็น 20 หน่วย เหลือกินในประเทศ 80 หน่วย
ของน้อย ราคาก็แพง เพราะคนอยากซื้อมาก
รัฐบาลดีใจ “เย้ ๆ ส่งออกได้ตั้งเยอะแน่ะ ส่งอีกดีกว่า”
พี่น้องชาวนาก็ดีใจ “เย้ ๆ วู้ วู้ ข้าวราคาดี”
รัฐบาลบอกชาวนา “กักตุนข้าวไว้นะตัวเอง เชื่อเค้าสิ ราคากำลังดี จะได้ได้เงินเยอะ ๆ ไงจ๊ะ”
ว้าว ผู้บริหารประเทศบอกอย่างนี้ กักตุนไว้ก่อน
สักพัก “ข้าวในประเทศแพง”
กระทบใคร?
ข้าวแพง ประชาชนทุกครัวเรือน ต้องซื้อข้าวแพงขึ้น ไม่ใช่แค่บาทสองบาทนะ แต่เป็นร้อย…
ร้านข้าวแกง น้ำมันแพง ค่าขนส่งแพงอยู่แล้ว ข้าวแพงขึ้นอีก ขอขึ้นราคา…
คนเดินถนน จะซื้อข้าวแกง ข้าวตามฟูดคอร์ท หูย แพงจัง…
ทุกคนต้องรัดเข็มขัด ประหยัดตังค์กันถ้วนหน้า ร้านขายของขายไม่ได้ เงินฝืด
แต่ละคนมีค่าใช้จ่ายต้องใช้มากขึ้น ร้านขายของ ขึ้นราคาสิ่งของ
ชาวนา ไปซื้อของ ต้องจ่ายเพิ่มขึ้น…
เงินที่ได้มาจากการขายข้าว…ได้เอามาปรับปรุงระบบสาธารณูปโภคมั้ย…ได้เอามาปรับปรุงระบบขนส่งมวลชนมั้ย…
รถไฟดีหรือยัง… ถนนหลวง ปะ พัง เป็นช่วง ๆ… ได้เอามาปรับปรุงระบบการศึกษามั้ย…
ทหาร รั้วของชาติ มีความเป็นอยู่ที่ดีหรือยัง… ข้าราชการ ยังน้ำเน่าอยู่รึเปล่า มาสาย งานทำเท่าหยิบมือ เล่นพรรคเล่นพวก…ได้แก้ไขจริงจังบ้างไหม…
สนใจเงินแล้ว หันมาสนใจคุณภาพชีวิต และความสุขของประชาชนบ้างสิครับ…