พ่อได้จองตั๋วคอนเสิร์ตในโอเปร่าเฮาส์ไว้ทางอินเตอร์เน็ต เพื่อให้ได้สัมผัสบรรยากาศการดูคอนเสิร์ตจริง ๆ ว่าเป็นยังไง
เราคิดว่า การดูคอนเสิร์ต แบบฝรั่งนั้น คงต้องแต่งตัวตามหลักสากลนิยม ให้ดูสุภาพกว่าเสื้อยืด กางเกงยีนส์
และแล้ว เราก็มาถึง The Opera House
ที่ด้านหน้า มีร้านขายไอติมอยู่ร้านนึง
เรายืนมองกันอยู่นาน
ด้วยราคาที่แสนแพง 1 สกู๊ป ประมาณ ร้อยกว่าบาท
ในที่สุด เราตัดสินใจว่า
จะซื้อมาชิม เอาลิ้นแตะ ๆ กัน แค่ สกู๊ปเดียว
เมื่อของกึ่งเหลวกึ่งแข็ง เย็น ๆ รสรัมเรซิ่น แตะปลายลิ้น
โอ้ แม่งโคตรอร่อยยยย…
จนถึงวันนี้ยังไม่เคยกินไอติมที่ไหนอร่อยเท่าที่นั่นมาก่อน
อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ไอติมอร่อยขึ้น ก็คือ
บรรยากาศ ที่ช้อนไอติมสามอัน รุมตักไอติมก้อนน้อย นี่แหละ ที่เรียกว่า
“ปริมาณน้อย แต่คุณค่ามหาศาล”
ถ้ามาซิดนีย์ อย่าลืมมาชิมนะครับ จำชื่อร้านไม่ได้ รู้แต่ว่าอยู่ใกล้ ๆ โอเปร่าเฮาส์ ข้าง ๆ ท่าเรือเฟอร์รี่
เสียเวลากินไอติมกันมามากแล้ว
เอาล่ะ เข้าไปในโอเปร่า เฮาส์ กันดีกว่า
….
ทว่า… การแสดงที่เราจองไปนั้น เป็นการแสดงของเด็กนักเรียนมัธยม ซึ่งจะบรรเลงเพลงคลาสสิค ที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน
ชุดที่ใส่ ๆ กันมา ก็เสื้อยืด กางเกงยีนส์ ส่วนมาก เป็นเพื่อนนักเรียน และพ่อแม่ที่มาเชียร์ลูกเล่น…
เราสามคน หัวก็ดำ หน้าตาตี่ ๆ กลายเป็นตัวแปลกประหลาดไปในทันที….
เก้าอี้ที่เคยฝันไว้ว่า คงจะหรูแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ปรากฏว่า…
เก้าอี้โรงหนังบ้านเรา ราคา 120 บาท ยังดีกว่าตั้งเยอะ…
เอาล่ะ ไม่เป็นไร เรามาฟังเพลงนี่หว่า… ถึงจะไม่รู้จัก แต่เค้าก็น่าจะบรรเลงอะไรเพราะ ๆ บ้างแหละน่า…
เพลงแรก บรรเลง…
(อะไรของมันวะ…)
เพลงที่สอง
(เดินมาทั้งวัน ง่วงจะตายแล้ว)
เพลงที่สาม
(แม่เริ่มหลับ)
ที่เหลือ ไม่ได้นับแล้วว่ากี่เพลง เรานั่งดูจนจบ
สิ่งที่ได้เรียนรู้ในวันนี้ ก็คือ เพดานที่โอเปร่าเฮาส์ สวยมากจริง ๆ ในเรื่องของเสียง ก็ทำได้ดี
แต่เสียดาย ที่เราฟังเพลงไม่รู้เรื่อง…
ราตรีประดับเพลงจึงจบลง พร้อมหูฉงนของครอบครัวชาวไทยสามคน…
รูปนี้ เป็นห้อง Concert Hall ที่เราไปนั่งดูกัน ดูหรูเนอะ เก้าอี้อย่างแข็งง่ะ ^_^
ปล. รูปนี้ไม่ได้ถ่ายเองนะ เอามาจากอินเตอร์เน็ต http://www.ee.usyd.edu.au/carlab/SOH/pic/concertHall.jpg จ้า
