คุณยายขายลูกอม

นั่งกินข้าวที่ร้านข้าวมันไก่เก่าแก่ แสนอร่อย นาม “รุ่งแสง”…

เวลาเที่ยง… แสงแดดเดือนเมษา…แผดเผาร่างน้อยใหญ่ริมถนนพหลโยธินอย่างค่อยเป็นค่อยไป…
ผู้คนหลบแดด หาที่ร่ม บ้างบ่นร้อน บ้างบ่นว่า หาที่กินแล้วรีบกลับเข้าออฟฟิศเถอะ

มุมหนึ่งในถนน เสี้ยวหนึ่งในกรุงเทพ ฝุ่นผงในประเทศไทย เศษธุลีในโลกใบนี้

คุณยาย ถือตะกร้าหวาย… ในตะกร้า มีถุงลูกอม โอเล่ ฮอลล์ รวมกันหลากชนิด เต็มตะกร้า
คุณยายเดินไปตามโต๊ะที่ลูกค้าข้าวมันไก่ กำลังราดน้ำจิ้ม กินข้าว
อวัจนภาษา ของการส่ายหน้า แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กลับไปนั่งกินข้าวเหมือนเดิม แทบจะทันทีที่เห็นเงาของคุณยายคนนั้น

อยากรู้จัง วัน ๆ นึง คุณยายมีโอกาสได้กินข้าวมันไก่เหมือนพวกเราหรือเปล่าหนอ… จะพอกินข้าวได้ซักกี่มื้อ

เราชื่นชมคุณยาย ที่อย่างน้อย คุณยายก็ได้ใช้ขา และมือ รวม สี่ข้าง ประกอบอาชีพที่สุจริต ใบหน้าที่ยับยู่ยี่ กรำแดดฝน ยังสู้ต่อไป…

อีกฝั่งนึงของเมือง…อีกฟากหนึ่งของเวลา…คนบางกลุ่ม
มีโต๊ะทำงานไม้ใหญ่โต มีเลขานุการรวมนับร้อย ทำงานจริงนับไม่ได้ (เพราะน้อยถึงหลักทศนิยม)
ห้องทำงานติดแอร์ หน้าต่างห้อง สามารถมองเห็นประเทศไทยชัดเจน

พวกเขาเหล่านั้น คงต้องเรียนรู้วิธีการทำงานจากคุณยายท่านนี้…

เรื่องเล็ก ๆ ในการสอบใบขับขี่…

เมื่อวันที่ 1 เมษายน ไปสอบใบขับขี่มา…

ตอนเช้า เป็นการทดสอบสมรรถภาพ…ทางกาย… ทั้งเรื่องตาบอดสี มองทางลึก การเปลี่ยนเท้าจากคันเร่งมาเป็นเบรค…สอบข้อเขียน

ตอนบ่ายก็สอบปฏิบัติขับรถ

ในบางการทดสอบตอนเช้า เราเจอเจ้าหน้าที่พูดจาไม่ดี…เหมือนไม่อยากให้บริการ…

เราเข้าใจว่า…ที่กรมการขนส่งทางบก…มีคนมาขอใบขับขี่ วันนึง 200-300 คน… แต่ละคน มาจากหลายสาขาอาชีพ

ที่สำคัญ แต่ละวัน ทุกคนที่มา ไม่เคยสอบใบขับขี่เลย (แหงล่ะ ไม่งั้นจะมาสอบทำไม)

“ซ้ำซาก…พูดไม่รู้เรื่อง…บอกแล้วให้ทำยังงี้ พูดไม่รู้กี่รอบ” เจ้าหน้าที่ท่านนั้นคงคิดแบบนั้น

แต่เจ้าหน้าที่ รู้ไหม… นิ้วห้านิ้ว เรายังไม่เท่ากันเลย… พี่น้องฝาแฝดยังมีข้อแตกต่าง… ตาสองข้างยังไม่เท่ากัน…

คนที่มาสอบใบขับขี่ใหม่ทุกคน กังวล…กลัว…ตื่นเต้น…ลนลาน…เครียด…ปวดขี้… หลายความรู้สึก รวมอยู่ในคนคนเดียว ในเวลาเดียวกัน

เจ้าหน้าที่หนึ่งคน ทำเสียหาย ประชาชน มองราชการทั้งระบบ…

เข้าใจว่า ท่านเหนื่อย… เข้าใจว่ามันน่าเบื่อ… แต่ไม่เข้าใจว่า ถ้าท่านทำแล้วไม่มีความสุข ไม่ลาออกไปเสีย…

ฟัง…พูด…

หลายคน เคยบอก เคยสอน ว่า…

“ฟังให้มากกว่าพูด…” นั่นถูกที่สุดเลย…
แต่…
ถ้าทุกคนในโลก หันมาฟังกันหมด…แล้วจะมีคนพูดเหรอ…

หลายครั้ง ที่พบเจอคนแปลกหน้า พูดมาก ๆ ก็อย่าถือสา คิดซะว่า ถ้าไม่มีเค้า โลกคงขาดสีสันพิลึก…

ท้องฟ้า ยังเปลี่ยนสีได้ตามกาลเวลา ฝนใกล้ตก พระอาทิตย์ขึ้น ออโรรา แม้แต่อาหารที่วางขาย ทั่วไป ถ้ามีสีเดียว คงไม่น่ากิน

อาหารในจาน จึงมีคนพยายามเอานู่นนี่ ไปตกแต่ง เพิ่มสีสัน 

โลกเราก็เหมือน ๆ กัน… หลายประเภท หลากรส….