แสดงความเห็นโดย peenpai บน เมษายน 2, 2008
หลายวันก่อน
ไปวิ่ง… ออกกำลังกาย แถวบ้าน…
วิ่งไปวิ่งมา ความคิดเหล่านี้แล่นเข้ามาในหัว…
ชีวิตคนเรา เหมือนการวิ่งเลยเนอะ…
เริ่มจากวิ่งช้า ๆ ตอนเกิด เราก็เริ่มพัฒนา…
ตอนกลาง วิ่งเร็วขึ้น… อาจจะเป็นช่วงที่เร็วที่สุดในการวิ่ง… เราทำงาน หาเงินเต็มที่
ตอนท้าย วิ่งช้าลง เตรียมหยุด… เราชราแล้ว เริ่มมีความสุขกับสิ่งที่หามาได้ทั้งชีวิต…
ในหนึ่งวัน มีคนที่วิ่ง มากมาย หลายคน แต่ละคน ไม่ได้วิ่งที่เดียวกัน จุดเริ่มต้น จุดสิ้นสุด ย่อมไม่เหมือนกัน ชีวิตเรา ก็มีจุดเริ่มต้นที่แตกต่าง เช่นเดียวกัน…
บางคน วิ่งเร็วในตอนต้น อาจไม่มีพลังเหลือจนไปถึงเส้นชัย…
บางคน ไปวิ่งเร็วตอนท้าย…อาจไม่มีเวลาหยุดพักผ่อนแรง ก่อนถึงเส้นชัย…
บางคน วิ่ง สะดุด แล้วลุกขึ้นมาได้ใหม่…คือคนที่ไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค…
บางคน วิ่ง สะดุด ล้ม นั่งร้องไห้ ไม่ยอมลุก… ชีวิต…จบ…
หลายคน วิ่งเร็ว ช้า ไม่เป็นจังหวะ…ชีวิตไม่มั่นคง ไหลมาไหลไป
น้อยคน วิ่งรักษาจังหวะสม่ำเสมอ…ชีวิตมั่นคง ถึงเส้นชัยไม่เหนื่อย…
วิ่งครั้งต่อไป ลองเอาไปคิดดูนะครับ ^_^
เขียนแล้วใน ปีนป่าย around the clock | Tagged: ความสุข, วิ่ง, สะดุด, ออกกำลังกาย, run | 7 Comments »
แสดงความเห็นโดย peenpai บน เมษายน 2, 2008
ปีนป่าย… เป็นชื่อที่เราภูมิใจที่สุด
ไม่ใช่นามแฝง ไม่ใช่นามปากกา ไม่ใช่ชื่อที่เราตั้งเอง
เป็นชื่อ ที่คุณยาย ตั้งให้…
เกือบ 19 ปีที่แล้ว เมื่อตัวอ่อนไร้ชื่อ ขยันถีบท้องแม่ผู้ให้กำเนิดอย่างไม่ใยดีต่อความทรมานของผู้หญิงท้องโตคนหนึ่ง แม่ของหญิงคนนั้น จึงตั้งชื่อให้ว่า “ปีนป่าย”
คำว่า ปีนป่าย จริง ๆ ก็มีความหมายตรง ๆ อย่างชื่อนั่นแหละ แต่พอเราโตขึ้น
ก็พบว่า สิ่งต่าง ๆ ความสำเร็จ ต่าง ๆ ในชีวิต ได้มาไม่ง่ายเลย แต่ละอย่างต้องอาศัยความพยายาม
ความตั้งใจ ความมุ่งมั่น ต้อง “ปีนป่าย” จึงจะได้มา
เหมือนสุภาษิตไทยโบราณว่าไว้ “อันของสูงแม้ปองต้องจิต หากมิคิดปีนป่ายจะได้หรือ”
นั่นคือ ข้อเตือนใจ ที่อยู่คู่เรามาตลอด ทำอะไร ต้องขยัน และพยายาม…ทำให้ดีที่สุด…
ขอขอบคุณคุณยายเพ็ญศรี ผู้ให้กำเนิดคุณแม่ผู้แสนดี ถ้าไม่มีคุณยาย คงไม่มี “ปีนป่าย”…
เขียนแล้วใน ปีนป่าย around the clock | Tagged: ขยัน, ปีนป่าย, พยายาม, อันของสูงแม้ปองต้อ | 6 Comments »
