เมื่อวาน ได้เข้าไปไหว้พระแก้วมรกต และวัดโพธิ์
วิทยาการการแพทย์ ไม่แพ้ชาติใดในโลก อยู่ที่วัดโพธิ์นี่เอง
วัดพระแก้ว ของไทยเรา…ตระหง่านดีแท้
พระบรมมหาราชวังเอง ช่างสวยงาม ตระการตา
ชาวต่างชาติเยอะแยะ มากมาย ต่างพูดกันคนละภาษา ปะปนกับไกด์ท้องถิ่นชาวไทย ที่พูดภาษาต่างประเทศได้เก่งไม่แพ้กัน…
ต่างคนก็ต่างบรรยาย ให้นักท่องเที่ยวทราบประวัติ ที่มา ความศักดิ์สิทธิ์ และความรัก หวงแหนชาติของคนไทย
กำลังจะเข้าไปไหว้พระแก้วมรกตภายใน เจ้าหน้าที่บอกให้ถอดรองเท้า โดยแยกคนไทย ไว้อีกฝั่ง ของต่างชาติไว้อีกฝั่ง
เกิดความสงสัย… พอไหว้พระเสร็จ และกลับออกมา เลยลองถามพี่เค้าดู
เค้าบอกว่า “ต้องแยกกันให้เป็นโซน ๆ ของต่างชาติเค้าเสียตังค์ 50 บาท ของไทยเราไม่เสีย ก็รู้กันอยู่นิสัยคนไทยด้วยกันเป็นยังไง ของไทยเลยยังไงก็ได้ ของต่างชาติต้องมีที่ เพราะถ้าของเค้าหาย ฝรั่งเค้าถือมาก…”
ได้ยินดังนั้น อดหดหู่ใจไม่ได้…
หมายความว่า เราเข้ามาโดยไม่เสียตังค์ รองเท้าเราเลยไม่ได้รับการดูแลเท่าคนที่เสียตังค์…
ระบบเงินตราทำให้เป็นแบบนี้ไปแล้วหรือ…
หันกลับไปดูที่เก็บรองเท้า ของต่างชาติ เป็นตู้ไม้ เป็นสัดส่วน
ส่วนของคนไทยเรา เป็นชั้นวางเปิดโล่ง
นิสัยคนไทย เป็นทื่เรื่องลือขนาดนี้เลยหรือ…
ได้ฟังแล้วก็ ขอ “เฮ้อ….” ยาว ๆ อีกซักทีครับ
หลังจากไหว้พระเสร็จแล้ว นั่งตุ๊ก ๆ ต่อมา ที่พิพิธภัณฑ์สยาม (มิวเซียม สยาม) ซึ่งตอนนี้จัดแสดงนิทรรศการเรื่อง
“เรียงความประเทศไทย”
แสดงให้เห็นประวัติความเป็นมาของชนชาติไทย ว่ามาจากไหน เรื่อยมาจนตั้งกรุงรัตนโกสินทร์ จนถึงเมืองไทยปัจจุบัน
เนื้อหาอาจดูน่าเบื่อ
แต่ด้วยสื่อผสมหลากหลาย ทำให้เราเดินไม่รู้เบื่อ…
แต่ละห้อง มีเกม มีหน้าจอสัมผัส ให้ได้เรียนรู้ มีภาพประกอบ มีการ์ตูน น่าติดตามอย่างยิ่ง
ที่นี่ เข้าฟรีด้วยนะ… บอกได้คำเดียวว่า “เกินคุ้ม” ครับ
เนื้อหา รายละเอียด คงไม่บอกมากกว่านี้ละ เดี๋ยวจะรู้กันหมด เอาเป็นว่า เข้าไปดูเองละกันนะ
มิวเซียมสยามตั้งอยู่ตรงกระทรวงพาณิชย์เก่า ข้าง ๆ วัดโพธิ์ ปิดวันจันทร์นะครับ…
เอ้อ เกือบลืม ได้เข้ามาที่นี่ ได้เจอเรื่องหดหู่ใจอีกเล็กน้อย…
ตอนที่เข้าชมพิพิธภัณฑ์ มีกลุ่มนักเรียนหลายกลุ่มเดินเข้ามาชมด้วย…
“ถ่ายรูปตรงนี้กัน สวยดี” วี้ดว้ายกระตู้วู้ กันเต็มที่ เสียงพูดคุยดังกลบเสียงบรรยายในแต่ละจุด
วิ่งกันจนเสียงดังโครมคราม
ที่เห็นนี่ไม่ใช่แค่นักเรียนกลุ่มเดียว แต่ที่เข้ามา เกือบทุกกลุ่ม…
บางคนตั้งใจจด ดูแต่ละจุดอย่างสนใจ ดูจากแววตาแล้ว น่าชื่นชมทีเดียว
โรงเรียนส่วนใหญ่ เวลานักเรียนมาชมพิพิธภัณฑ์ แล้วมักจะให้นักเรียนกลับไปทำสรุป
นักเรียนจึงได้แต่จด ๆ ๆ ๆ ส่วนที่เนื้อหาน้อย ๆ แต่ได้ตัวหนังสือเยอะ ๆ
แล้วก็ผ่านไป…
อยากให้คนไทย ภาคภูมิใจ และช่วยกันรักษา สิ่งดีดี ที่มีคนทำไว้ให้
ไม่เช่นนั้น อีกไม่นาน พิพิธภัณฑ์ นี้ ปุ่มคงจะเจ๊ง แป้นสัมผัสติดบ้างไม่ติดบ้าง…
อีกหน่อย จะเหลืออะไรดีดี ไว้ให้คนรุ่นหลังดู แค่คิดจะทำ ก็หมดกำลังใจแล้ว…
