ความขี้เกียจ…

ความขี้เกียจนี่ เข้ามาครอบงำเราได้ง่ายจริงๆ 

หลังจากที่เราสอบเสร็จเมื่อประมาณสองอาทิตย์ก่อน

ระยะเวลาที่ใช้เล่นอินเตอร์เน็ตก็เพิ่มขึ้น ในขณะที่เวลาที่แบ่งให้สำหรับการบ้านและงานต่าง ๆ เริ่มลดน้อยลงตามลำดับ…
จนมารู้สึกตัวได้หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง ว่า “ทำไมขี้เกียจยังงี้วะ…”
ตอนนี้กำลังพยายามจะขยันล่ะครับ

พยายามขยันในทุกเรื่อง

เรื่องอัพบล็อกนี่ก็อีกเรื่องหนึ่ง แหะแหะ

แล้วติดตามตอนต่อไปนะครับ…(ห้วน ๆ อย่างนี้เลย)

ช่วยกันคลิก…

หลังจากไม่ได้อัพไปนาน (อีกแล้ว) ไม่รู้ว่าต้องใช้วลีนี้เป็นประโยคขึ้นต้นบล็อกทุกครั้งรึเปล่า

ไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมาอยู่ในช่วงการสอบครับ
ตอนนี้สอบเสร็จแล้ว เสร็จไปเมื่อวันศุกร์ ก็รู้สึกหัวโล่ง แต่ก็ยังมีงานต้องทำอีกมากทีเดียว

อย่างไรก็ตาม วันนี้มีเรื่องดีดี จาก พี่ นิ้วกลม มาเสนอกันครับ

ถ้าใครได้เปิดเข้าไปในเว็บ www.roundfinger.com/blog เมื่อไม่นานมานี้ จะพบ ข้อความเชิญชวนให้คลิก
ถ้าคลิก ที่นี่ >> http://www.youtube.com/watch?v=WwOvkuIq_mU จนครบ ห้าแสนคลิก
บริษัท บรีส จะสร้างสนามเด็กเล่นให้น้อง ๆ ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ เพิ่ม
จากตอนนี้ที่สร้างอยู่แล้ว สองร้อยแห่งทั่วประเทศ

เพลงที่ให้คลิกไปดูนี่ชื่อว่า เพลงนี้เพื่อลานเล่นน้อง ร้องโดย แสตมป์ กำกับโดย นิ้วกลม
เนื้อหาดี ดนตรีเพราะ เอ็มวีเหมาะ ลองไปดูกันเนอะ ^^

คลิกมากกว่าหนึ่งครั้งก็ได้นะครับ ตอนนี้ได้ ห้าหมื่นกว่าแล้ว ช่วย ๆ กันนะครับ

แล้วติดตามตอนต่อไป…

ฤดูเดียวกัน…

เรากลับมาถึงอังกฤษเมื่อวันพฤหัสตอนเช้าครับ

ตอนนี้ ทั้งที่อังกฤษ และเมืองไทย (โดยทฤษฎีแล้ว) อยู่ในช่วงหน้าหนาว

ตอนที่เราจะกลับมา หิมะตกค่อนข้างหนักที่อังกฤษ
ทำให้มีหลาย ๆ คนเป็นห่วงว่า เครื่องจะลงได้หรือเปล่า สนามบินจะปิดไหม
ลองมาอ่านกันครับ

วันพุธที่ ๖ มกราคม ๒๕๕๓
กรุงเทพฯ ที่แม้จะเป็นหน้าหนาว แต่อากาศอบอ้าว
ร้อนจัด เมฆครึ้ม
อีกไม่นานต่อมาฝนตกลงมาอย่างหนัก ถึงหนักมาก

ในตอนบ่าย ฝนก็ยังไม่หยุด จนใกล้เวลาจะออกจากบ้าน ฝนแถวบ้าน หยุดลงบ้าง
ออกเดินทางเพื่อไปสนามบิน
ระหว่างอยู่บนทางด่วน
ฝนตกลงมาอีกห่าใหญ่ (ใหญ่จริง ๆ) ทางด่วนรถเคลื่อนตัวได้อย่างช้า ๆ
แต่ด้วยความที่เผื่อเวลากันมาแล้ว จึงไปถึงสนามบิน ก่อนเวลาเครื่องออก สองชั่วโมง

ดูตารางการบินจากจอ ที่สนามบิน ปรากฎว่า เครื่องของกาตาร์ จะออกเร็วกว่ากำหนดตั้ง สิบห้านาที
จากเดิมสองทุ่ม เป็นทุ่มสี่สิบห้า เวลาเข้าเกท ก็ทุ่มตรง

โอเค เข้าเร็วหน่อย ก็ไม่เป็นไร หลังจากเข้าเกทไปแล้ว
ปรากฏว่า มีประกาศ นักบินและลูกเรือ ยังมาไม่ถึง รถติดอยู่ในกรุงเทพฯ…

ดีเลย์ไปสองชั่วโมง…
ลูกเรือมาถึง สามทุ่ม

ได้ออกจริง ๆ เกือบสี่ทุ่ม

หน้าหนาว แต่กรุงเทพฯ ฝนตกหนักมาก…

วันพฤหัสที่ ๗ มกราคม ๒๕๕๓
บนเครื่องบิน อีกหนึ่งชั่วโมงจะถึง
กัปตันประกาศว่า
“สนามบินแกตวิค ปิด เพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย”

อ้าว ซวยแล้ว

“เราจะพยายามขอทำการลงที่ ฮีทโธรว์”

ได้ยินอย่างนั้น ก็ เอ้า โอเค ฮีทโธรว์ก็ฮีทโธรว์

สักพัก กัปตันก็ประกาศข่าวดี “เราสามารถลงที่แกตวิคได้ แต่ต้องบินวนก่อนลงประมาณชั่วโมงนึง”

เครื่องบินวน อยู่แถว ๆ เมืองไบรตัน ทางตอนใต้ของอังกฤษ อยู่ประมาณห้าหกรอบเห็นจะได้
จึงจะได้ทำการลงที่ท่าอากาศยานแกตวิค

แต่เรื่องราวยังไม่หมดแค่นั้น หลังจากลงแล้ว
กัปตันก็ประกาศอีกว่า งวงที่จะมาเทียบเครื่องบินยังไม่พร้อม ต้องรออีกอย่างน้อยชั่วโมงหนึ่ง บนเครื่องบิน

เป็นการรอคอยที่ทรมานมาก เห็นตึก เห็นพื้นแล้ว แต่ลงไม่ได้
สนามบินแกตวิคขาวโพลนไปด้วยหิมะ…

อีกสองชั่วโมงถัดมา เครื่องบินจึงสามารถเข้าเทียบงวงได้

เป็นการเดินทางมาอังกฤษที่เหนื่อยและยาวนานจริง ๆ

ฤดูเดียวกัน… สภาพอากาศต่างกัน… แต่ก็ทำให้เกิดผลอย่างเดียวกัน คือ เครื่องบินดีเลย์…

โปรดติดตามตอนต่อไปครับ…

ปีใหม่ สวัสดี

อยากจะเขียนเกี่ยวกับ ปีใหม่ จะให้ขึ้นว่า “สวัสดีปีใหม่” ก็ยังไง ๆ อยู่
เลยสลับคำอย่างสิ้นคิด ว่า “ปีใหม่ สวัสดี”

เหมือนเพื่อน ที่ไม่ได้เจอกัน นาน “เฮ้ย… ปีใหม่ หวัดดีเว้ย” อารมณ์ประมาณนี้

จะว่าไป ปีใหม่ ก็ไม่ได้มาให้เราเจอง่าย ๆ เหมือนเพื่อนที่ชื่อ วันจันทร์ วันเสาร์ วันอาทิตย์
ต้องรอตั้งหนึ่งปี ถึงจะได้เจอกับปีใหม่

แต่มองอีกที ปีใหม่ก็อาจจะไม่ได้หายไปนาน สามร้อยหกสิบห้า หรือสามร้อยหกสิบหกวันเสมอ

เรายังมี ปีใหม่จีน ปีใหม่ไทย ให้สนุกกันอยู่เรื่อย ๆ
หรือจริง ๆ แล้ว ปีใหม่ ก็คงเป็นแค่สิ่งที่คนเราสมมติขึ้นมา

ฝรั่ง มีธรรมเนียม ว่า ปีใหม่แล้ว ก็มีความตั้งใจจะทำสิ่งหนึ่งสิ่งใด หรือหลายสิ่ง ให้สำเร็จ
ที่เรียกว่า ‘New Year’s Resolution’ (นิวเยียร์ เรโซลูชั่น)
พอปีใหม่ที ก็จะมีคนถามว่า มีความตั้งใจจะทำอะไรในปีใหม่นี้
‘What’s your New Year’s Resolution?’ หรือบางคนก็บอกมาเลย
‘My New Year’s Resolution is….’
เราเห็นว่า เป็นสิ่งที่ดี ที่ตั้งใจจะทำอะไรสักอย่าง หรือหลายอย่างให้สำเร็จ

แต่ ก็ไม่เห็นด้วยเล็กน้อย ว่าต้องรอถึงวันปีใหม่ จึงจะเริ่มทำอะไรใหม่

ทุก ๆ วัน สามารถเป็นวันเริ่มต้นปีใหม่ได้หมด

ถ้าคิดว่าทุก ๆ วันคือวันปีใหม่ และเริ่มทำสิ่งใหม่ ๆ ได้ทุกวัน
ก็คงเป็นเรื่องที่ดี

วันปีใหม่ สามร้อยหกสิบห้าวัน

แล้วทีนี้ เราก็คงไม่ต้องรอ สวัสดีปีใหม่กันจนเก้อนัก

“อ้าว ปีใหม่ มาอีกแล้วเหรอ หวัดดีเว้ย…”

โปรดติดตามตอนต่อไป…

รถติด…

หายไปพักหนึ่ง
อยู่ในระหว่างเดินทางครับ
(แหม เดินทางนานจริง ๆ เลยนะ)

ตอนนี้ อยู่ที่เชียงใหม่ครับ มาได้ประมาณ สามสี่วันแล้ว
รู้สึกว่าอากาศที่เชียงใหม่จะดีกว่าที่กรุงเทพฯ ตรงที่เย็นกว่านี่แหละ

มาเชียงใหม่คราวนี้ รู้สึกว่า มีหลาย ๆ อย่าง คล้าย ๆ กับที่กรุงเทพฯ
สิ่งหนึ่งที่เราคิดว่าคนมาเชียงใหม่สังเกตได้ คือ “รถติด” ครับ
เดี๋ยวนี้เชียงใหม่รถติดเหมือนกรุงเทพแล้ว (อาจจะยังไม่เหมือนซักทีเดียว แต่ก็ใกล้เคียง)

เราเฝ้ามองรถที่ติดตามถนน อย่างเป็นห่วงเป็นใย
จริง ๆ แล้ว เมืองเชียงใหม่ มีการพัฒนา อย่างค่อยเป็นค่อยไปมาระยะหนึ่ง ก่อนที่จะเกิดการบูมอย่างต่อเนื่อง
เราคิดว่า ที่ผ่านมา น่าจะมีเวลา คิดถึงสภาพผังเมืองและแนวทางการพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะ
หลาย ๆ คน รวมทั้งตัวเราเอง ก็มีความคิดโต้แย้งขึ้นว่า ถ้ามีระบบขนส่งมวลชนขึ้นมา คนก็ไม่ค่อยอยากจะขึ้น
เราคิดต่อไปถึงกรุงเทพฯ ตอนที่ รถไฟฟ้า BTS ยังสร้างไม่เสร็จ
คนบ่นกันว่า เดี๋ยวก็เจ๊ง และคงไม่คุ้มกับการลงทุน

ยังมีเสียงบ่นเมื่อตอนสร้างรถไฟใต้ดิน

แล้วตอนนี้ ก็มีเสียงบ่นอีก “เมื่อไหร่รถไฟฟ้าจะเพิ่มตู้เป็นสี่ตู้…” “เป็นปลากระป๋องสามแม่ครัวทุกเช้าเลย”

อยากให้เห็นว่า พฤติกรรมการใช้ชีวิต จะมีการปรับเปลี่ยนตามสภาพแวดล้อมครับ

อย่างที่เชียงใหม่ ถ้าระบบขนส่งมวลชนมีการปรับปรุงและพัฒนา ให้ดี คนก็น่าจะใช้กันเยอะนะครับ
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ผู้ที่เกี่ยวข้อง ก็ต้องร่วมมือกันนะ ไม่ใช่ต่างฝ่ายต่างทำ

ตบมือข้างเดียวไม่ดัง รักเค้าข้างเดียวไม่เวิร์ค ฉันใด ต่างคนต่างพัฒนา ก็ไม่ประสบความสำเร็จฉันนั้น… 

โปรดติดตามตอนต่อไปครับ…

ทรงพระเจริญ

เนื่องในวโรกาสอันเป็นมหามงคล วันเฉลิมพระชนมพรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

ข้าพระพุทธเจ้า นายจุลฉัตร กาญจนโอฬารศิริ ขออัญเชิญพระราชดำรัส
ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในการเสด็จออกมหาสมาคม ๕ ธันวาคม ๒๕๕๒ มา ไว้ ณ ที่นี้

“ขอขอบใจท่านทั้งหลายเป็นอย่างยิ่ง ที่มีไมตรีจิต พรั่งพร้อมกันมาให้พรวันเกิด ด้วยถ้อยคำที่เลือกสรรมาจากใจจริง ซึ่งปราถนาดีมุ่งหมายให้ข้าพเจ้ามีความสุข ความสวัสดีด้วยประการต่างๆ ความสุข ความสวัสดีของข้าพเจ้าจะเกิดขึ้นได้ ก็ด้วยบ้านเมืองของเรามีความเจริญ มั่นคง เป็นปกติสุข ความเจริญมั่นคงทั้งนั้นจะสำเร็จผลเป็นจริงไปได้ ก็ด้วยทุกคนทุกฝ่ายในชาติ มุ่งที่จะปฏิบัติหน้าที่ของตนให้เต็มกำลัง ด้วยสติ รู้ตัว ด้วยปัญญา รู้ผิด และด้วยความสุจริต จริงใจ โดยเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมยิ่งกว่าส่วนอื่น
     
      จึงขอให้ท่านทั้งหลายในที่นี้ ซึ่งมีตำแหน่งหน้าที่สำคัญอยู่ในสถาบันหลักของประเทศ และชาวไทยทุกคน หมู่เหล่า ทำความเข้าใจในหน้าที่ของตนให้กระจ่าง แล้วทำตั้งจิต ตั้งใจ ให้เที่ยงตรงหนักแน่น ที่จะปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด เพื่อให้สำเร็จประโยชน์ส่วนรวมอันไพบูลย์ คือ ชาติ บ้านเมือง อันเป็นถิ่นที่อยู่ที่ทำกินของเรา มีความเจริญ มั่นคง ยั่งยืนไป
     
      ขออำนาจแห่งคุณพระรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จงคุ้มครองรักษาท่านให้ปราศจากทุกข์ ปราศจากภัย และอำนวยสุขสิริสวัสดิ์ พิพัฒนมงคลให้สัมฤทธิผลขึ้นแก่ท่าน ทั่วหน้ากัน”

ทรงพระเจริญ

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้า

นายจุลฉัตร กาญจนโอฬารศิริ

ขอบคุณภาพจากคุณ “หนุ่มรัตนะ” เว็บไซต์ pantip.com

โปรดติดตามตอนต่อไป…

วันมหาธีรราชเจ้า

เนื่องในวันคล้ายวันสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว
เราขอร่วมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ

ท่านเป็นผู้ทรงก่อตั้ง “สามัคคีสมาคม” ซึ่งเป็นสมาคมนักเรียนไทยในประเทศอังกฤษ
สามัคคี มีความหมายลึกซึ้ง และยังสามารถนำมาใช้กับสถานการณ์ปัจจุบันได้อย่างดี

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ในยามที่ประเทศไทย มีความขัดแย้งทางการเมืองเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
และนับวันจะทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก

ขอให้พวกเรา “สามัคคี” ไม่แบ่งสีเสื้อ กันนะครับ

โปรดติดตามตอนต่อไปครับ…

บทเรียนราคาแพงจากสยามสมาคม

ได้อ่านข่าวเรื่องที่เกิดไฟไหม้ที่สยามสมาคม ถนนอโศกมนตรี
แล้วก็รู้สึกสงสัย
เอกสารล้ำค่า ทางประวัติศาสตร์ ถูกไฟไหม้ไป เป็นมูลค่าหลายล้านบาท…

ทำไม สถานที่เก็บเอกสารที่ล้ำค่าเหล่านี้ จึงไม่มีการป้องกันเหตุอัคคีภัย ที่อาจเกิดขึ้นได้
ถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่ผู้เกี่ยวข้องต้องหันมาสนใจ
เอกสารทางประวัติศาสตร์ คือหน้าต่างสู่อดีต
หากเราไม่รู้อดีต แล้วเราจะสามารถตัดสินใจกับเรื่องในอนาคตให้ดีได้อย่างไร

คนไทยเรา ควรจะให้ความสำคัญกับสถานที่ และเอกสารสำคัญเหล่านี้มากขึ้นนะครับ

 

โปรดติดตามตอนต่อไป…

โฆษณา

โฆษณา เป็นการบอกกล่าว เล่าถึงคุณสมบัติ ของสินค้า หรือบริการ แก่คนทั่วไป
โฆษณา มีการพัฒนามาเรื่อย ๆ แรก ๆ เป็นแค่การบอกเพียงว่า สินค้านี้ ทำอะไรได้บ้าง
ต่อมา มีการโฆษณาเกินจริง บอกสรรพคุณสารพัด และมีหมายเหตุตัวกระจิ๋วอยู่ข้างใต้ ไม่งั้นก็มีเสียงคนพูดเร็ว ๆ ฟังไม่ทัน ถ้าเป็นวิทยุหรือโทรทัศน์
ในระยะหลัง ๆ โฆษณาก็เข้าสู่ยุค ที่อาจจะเรียกได้ว่า โฆษณาเหมือนจริง
อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้โฆษณา เข้าถึงคนมากขึ้น

พูดถึงวงการโฆษณาไทย ก็ต้องเรียกว่า เป็นที่ยอมรับมาก ในสายตาคนต่างชาติ
คนไทยหลาย ๆ คนอาจจะยังไม่ทราบ แต่ครีเอทีฟโฆษณาของไทย อยู่ในอันดับต้น ๆ ของโลกเลยทีเดียว

เรื่องความคิดสร้างสรรค์ของคนไทย ถ้าตั้งใจจริงแล้ว เราก็คิดว่า ไม่เป็นสองรองใคร

ไหน ๆ ก็พูดถึงเรื่องการโฆษณาแล้ว
ขอโฆษณาหน่อยละกัน
http://manask.wordpress.com/ เป็นบล็อกวิจารณ์การเมือง และสังคม เป็นภาษาอังกฤษ เข้าไปติเพื่อก่อได้ครับ
http://peenpai.multiply.com/ นำเสนอรูปภาพครับ
http://peenpai.wordpress.com/ ไม่ต้องแปลกใจ ถ้ากดแล้วมันขึ้นหน้าเดิม ก็บล็อกอันนี้แหละครับ
twitter เสิร์ช peenpai นะครับ

คิดว่า คงไม่เป็นการ “โฆษณาเกินจริง” หรอกมั้ง

ติดตามตอนต่อไปครับ…

คนชรา…แต่ชื่อ

ไม่ได้อัพมานาน (อีกแล้ว)

เหมือนจะกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่ไม่ได้ ๆ เราจะต้องแก้ไข ต้องอัพให้กลายเป็นกิจวัตร

วันนี้ จะมาคุยถึงคุณลุง (หรือจริง ๆ น่าจะเรียกว่า คุณตา) ที่เราทำอาสาสมัครด้วย
คุณลุงคนนี้ ท่านอายุมากแล้ว และสายตาก็พร่าลง ไม่เหมือนแต่ก่อน
เราซึ่งเป็นอาสาสมัครอยู่ที่ Camsight (หน่วยงานเพือคนตาบอดและผู้มีสายตาไม่ปกติ ของเคมบริดจ์)
ได้มีโอกาสไปดูแล ซึ่งเราไปทุกวันเสาร์ ตอนบ่ายสามครึ่ง

คุณลุงท่านอายุ ๘๙ ในปีนี้แล้ว แต่ก็ยังแข็งแรง สามารถเดินไปไหนมาไหนได้อย่างคล่องแคล่ว
คุณลุงอยู่ที่บ้านพักคนชรา แต่ไม่เหมือนแบบในบ้านเรานะครับ
ที่อังกฤษนี่ บ้านพักคนชรา เรียกว่า “หรู” ทีเดียว
ครอบครัวหนึ่ง (ส่วนมาก สามี-ภรรยา) มีห้องนอนหนึ่งห้อง และห้องนั่งเล่นหนึ่งห้อง มีห้องน้ำในตัวทั้งสองห้องเลย
อยู่กันหลายคน ในตึกก็จะมีพยาบาล มีเจ้าหน้าที่คอยดูแล อย่างดี
ผู้สูงอายุส่วนใหญ่ที่มาอยู่ ก็เต็มใจมาอยู่ ส่วนหนึ่งเพราะไม่ต้องรบกวนลูกหลาน แต่ส่วนตัวเราคิดว่า มีลูกหลานอยู่ด้วยกันน่าจะอบอุ่นดีกว่านะ

คุณลุงเป็นสมาชิกขององค์กรเพื่อคนชราในเคมบริดจ์ อายุ ไม่เป็นปัญหา
เมื่อสองสามปีก่อน คุณลุงยังสามารถใช้คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต ส่งอีเมล์โต้ตอบ ประสานงานได้
แต่ปีหลัง  ๆมานี้ สายตาที่พร่ามัวมากขึ้น ทำให้คุณลุงต้องใช้ตัวช่วย

เวลาไปช่วยคุณลุงอ่านจดหมาย ก็จะได้ความรู้ในเรื่องอื่น ๆ ไปด้วย
ทั้งในเรื่องประวัติศาสตร์ ตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง จนถึงเรื่องภาษา

ที่อยากจะเล่าสู่กันฟัง ก็คือ ระบบ บ้านพักคนชรา ที่นี่ ผู้สูงอายุมีความเป็นอยู่ที่ดี ทำให้พวกท่านรู้สึกมีคุณค่า ไม่รู้สึกไร้ค่าเมื่อแก่ตัวลง และ คุณลุงเป็นคนแก่คนหนึ่ง ที่ยังมีไฟคุกรุ่นอยู่ตลอดเวลา อายุเรากับลุงห่างกันราว เจ็ดสิบปี  บางที ไฟเรายังแรงไม่เท่าลุงเลย!

โปรดติดตามตอนต่อไปครับ…